W Warszawie rozpoczęły się ME w łyżwiarstwie figurowym

Mało kto wie, że łyżwiarstwo figurowe jest jedną z najstarszych dyscyplin nowożytnych Igrzysk Olimpijskich. Pierwsze zawody w łyżwiarstwie figurowym zorganizowano w Wiedniu w 1871 roku.Na igrzyskach łyżwiarstwo pojawiło się w 1908 roku w Londynie. Rozdano wówczas medale w konkurencjach indywidualnych i konkurencji par sportowych. Dopiero wiele lat później konkurencją olimpijską stały się tańce na lodzie.
Po raz drugi łyżwiarstwo znalazło się w programie Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii w 1920 Dopiero w 1924 zorganizowano pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix, gdzie była to jedna z najciekawszych konkurencji. Jeszcze dłuższą tradycję mają Mistrzostwa Świata i Mistrzostwa Europy. Pierwsze organizowane są: dla mężczyzn - od 1896, dla kobiet - od 1906, dla par sportowych - od 1908, a dla par tanecznych - od 1951 Natomiast Mistrzostwa Europy organizowane są: dla mężczyzn - od 1891, dla kobiet i dla par sportowych - od 1930, a dla par tanecznych - od 1954.

Od sezonu 1998-1999 organizowany jest dodatkowy cykl imprez z serii Grand Prix. Mistrzostwa Polski rozgrywane są od 1922, kiedy to przyznano tytuły mistrzowskie w jeździe indywidualnej mężczyzn oraz w parach sportowych. Od 1930 rozgrywane są zawody w jeździe indywidualnej kobiet zaś od 1956 - w parach tanecznych.
System sędziowania

Nowy system sędziowania - Code of Points został wprowadzony w 2002, po aferze z na Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City. W początkowej fazie stosowany był próbnie podczas zawodów z serii Grand Prix. Od sezonu 2004/2005, wykorzystywany podczas Mistrzostw Europy, Mistrzostw Świata i Mistrzostw Czterech Kontynentów oraz na większości mniejszych imprez międzynarodowych i zawodach krajowych. W systemie tym zawodnicy mają ściśle określoną liczbę i rodzaj elementów, jakie muszą wykonać. Każdy element ma swoją wartość bazową. Sędzia główny i kontroler techniczny po występie określają poszczególne elementy wykonywane w programie a następnie określają stopień ich trudności. Poza oceną techniczną jest również ocena za tzw. komponenty łyżwiarskie - połączenia elementów, choreografia, wykonanie, interpretacja itp. Sędziowie wystawiają za nie od 0 do 10 punktów - z dokładnością do 0,25 punkta. Skrajne noty są odrzucane, a pozostałe dodawane do siebie.

Dodatkowo, zawodnik może stracić punkty za upadek, opóźnione w stosunku do muzyki zakończenie programu, zakazane elementy itd. Code of Points zastąpił obowiązujący wcześniej system 6:0, w którym dziewięciu sędziów z wylosowanych wcześniej państw, w granicach od 0 do 6 wystawiało oceny za wartość techniczną programu oraz wrażenie artystyczne. System „szóstkowy” krytykowany był min. za możliwość tzw. głosowania blokowego oraz uogólnianie not poprzez oceny za całokształt jazdy. Szczególnie podatna na manipulacje była ocena wartości artystycznej, która niejednokrotnie pozwalała wygrywać zawodnikom prezentującym łatwiejsze od innych programy pod względem technicznym, lecz wyróżniającym się wrażeniem artystycznym. Po dwóch latach obowiązywania Code of Points pojawiają się już krytyczne opinie, iż system ten jest za bardzo „matematyczny”, nie uwzględnia faktu, iż łyżwiarstwo jest nie tylko sportem, ale też sztuką.

Pierwsze kroki na lodzie

Naukę jazdy na łyżwach w formie rekreacyjnej rozpocząć można w każdym wieku. Już dawno porzucono przekonanie, iż jest to sport przeznaczony wyłącznie dla małych dzieci. Jednak, aby zostać mistrzem najlepiej rozpocząć profesjonalne treningi w wieku 5- 8 lat. Podstawowe umiejętności od których należy zaczynać naukę to chodzenie po lodzie, jazda do przodu i do tyłu po prostej, jazda przodem i tyłem po kole, beczki, przekładanki po kole, jazda na jednej nodze tzw. bocian, zmiana kierunku jazdy z przodu do tyłu i na odwrót, przysiady na dwóch nogach oraz przysiad na jednej nodze tzw. pistolet, wypady na obie nogi czy też wypad z nogą wolną z tyłu.
Po opanowaniu tych podstawowych umiejętności można przejść już do elementów z dziedziny łyżwiarstwa figurowego czyli: skoków, piruetów, spiral, sekwencji skoków czy jak w przypadku par podnoszeń.

Dla wtajemniczonych...

W łyżwiarstwie figurowym wyróżniamy sześć podstawowych skoków: axla, lutza, flipa, rittbegera, salchowa, toeloopa. Większość tych skoków wzięła swoją nazwę od nazwisk łyżwiarzy, którzy po raz pierwszy wykonali je na zawodach.

Najtrudniejszym ze skoków jest axel, to jedyny skok w którym zawodnik wyskakuje z jazdy przodem. Dlatego też pojedynczy axel to aż półtora obrotu w powietrzu, a nie tak jak w pozostałych skokach jeden. Analogicznie podwójny axel to 2 i pół obrotu a potrójny 3 i pół. Łyżwiarz w momencie wyskoku jest na zewnętrznej krawędzi lewej łyżwy, a prawa noga, wolna robi zamach do obrotu.

Lutz to skok wykonywany z najazdu tyłem, często zawodnicy robią najazd do tego skoku przez sporą część lodowiska, a wykonują go tuż przy bandzie. Łyżwiarz jedzie na zewnętrznej krawędzi lewej nogi (osoby leworęczne prawej) a ząbek nogi wolnej wbija za siebie w lód. Jest to skok tzw. kopany co oznacza, że przy wyskoku używany jest ząbek wolnej łyżwy.

Skokiem podobnym do lutza jest flip. Jest jednak od niego nieco łatwiejszy. Zawodnik podobnie jak w lutzu odwrócony jest tyłem do kierunku jazdy, natomiast w momencie wyskoku noga na której najeżdża znajduje się na wewnętrznej krawędzi łyżwy. Drugą nogą wbija za siebie ząbek łyżwy.

Skokiem tzw. krawędziowy (płozowym) jest natomiast rittberger. Łyżwiarz wykonuje go z jazdy tyłem wyskakując z zewnętrznej krawędzi prawej nogi (leworęczni lewej). Skok krawędziowy (płozowy) oznacza, że przy wyskoku nie mamy do czynienia z asystą ząbka łyżwy nogi wolnej.

Skokiem krawędziowym jest również salchow, uważany za jeden z najłatwiejszych skoków. Zawodnik odwrócony jest tyłem do kierunku jazdy i znajduje się na wewnętrznej krawędzi lewej nogi (leworęczni prawej). Noga wolna robi zamach od koła nadając w ten sposób rotację.

Najprościej wykonać na lodzie toeloopa, jest najłatwiejszym ze skoków. To skok kopany czyli ząbkowy. Wybicie następuje, gdy zawodnik "jedzie" tyłem na zewnętrznej krawędzi prawej nogi (leworęczni lewej). Ząbek łyżwy nogi wolnej wbija natomiast za siebie w lód.

Program Mistrzostw Europy 2007 w Warszawie

Wtorek, 23 stycznia

Tańce obowiązkowe ( pary taneczne) – godz. 14.00 , Torwar
Oficjalna ceremonia otwarcia mistrzostw godz. 18.00, Torwar
Pary sportowe, program krótki – godz. 19.00, Torwar

Środa, 24 stycznia

Soliści, program krótki – godz. 12.15, Torwar
Pary sportowe, program dowolny, godz. 19.00 , Torwar

Czwartek, 25 stycznia

Tańce oryginalne (pary taneczne), godz. 13.30, Torwar
Soliści, program dowolny, godz.18.30, Torwar

Piątek, 26 stycznia

Solistki, program krótki, godz. 12.15, Torwar
Tańce dowolne (pary taneczne), godz. 18.30, Torwar

Sobota, 27 stycznia

Solistki, program dowolny, godz. 12.30, Torwar

Niedziela 28 stycznia

Pokazy mistrzów, godz. 14, Torwar
Transmisje telewizyjne:

Wtorek, 23 stycznia

Tańce na lodzie ( taniec obowiązkowy) – 13.45 i 16.05 TVP Sport, 14 Eurosport
Pary sportowe ( program krótki) – 21. 05 TVP2, 19.05 i 20.05 TVP Sport, 19.15 Eurosport

Środa, 24 stycznia

Soliści ( program krótki) – 12.1-i 16.05 TVP Spor, 13.00 Eurosport
Pary sportowe ( program dowolny) – 21.00 TVP2, 19.55TVP Sport, 19.00 Eurosport

Czwartek, 25 stycznia

Tańce na lodzie ( program oryginalny) – 13.20 i 16.05 TVP Sport, 13.30 Eurosport
Soliści ( program dowolny ) – 21.25 TVP2, 18.05, 20.05 i 21.05 TVP Sport, 18.15 Eurosport

Piątek, 26 stycznia

Solistki ( program krótki ) – 12.10, 15.00, 16.05 TVP Sport, 12.15 Eurosport
Tańce na lodzie ( program dowolny ) – 22.35 TVP2, 20.30 TVP Sport, 18.30 Eurosport

Oficjalna strona mistrzostw Europy 2007 w Warszawie: http://www.euroskate2007.pl/