Wiadomości24 > Cywilizacja > Społeczeństwo > Walenty - zakochanych święty

Pozycja materiału w rankingach:

#14328 wg odsłon (tygodniowy)

14328 miejsce

Dział: Społeczeństwo

Ocena: 20pkt

Oceń:

Walenty - zakochanych święty

Współautorzy:
Barbara Podgórska

Dodał(a): Adam Podgórski
2010-02-10 12:16
Odsłon: 2827
Komentarzy: 3

Tagi:

Gdzie szukać genezy Dnia Świętego Walentego? Odpowiedź jest prosta - w starożytnych, pogańskich świętach i obrządkach rzymskich i staroitalskich. Z legionami rzymskimi "walentynki", a raczej ich archetypy przewędrowały do Brytanii.

Swięty Walenty - rycina z końca XIX w. ze zbiorów autorów / Fot. Adam K. Podgórski

Dzień świętego Walentego, po angielsku S’Valentine’s Day, od dawna przez lud angielski uważany był za moment szczególny. Wedle starodawnego przekonania, w tym właśnie momencie, czyli 14 lutego, młodzi ludzie powinni wybrać sobie sympatię, lubego czy lubą, miłego, czy miłą, przyjaciela albo przyjaciółkę, narzeczoną względnie narzeczonego, słowem kogoś serdecznie bliskiego, płci odmiennej. Tej osobie, obieranej na cały rok należało przesłać pozdrowienia i upominek.

Władysław Kopaliński w Słowniku mitów i tradycji kultury [Warszawa 1987] podaje, iż obyczaj, którego pochodzenie jest nieznane, rozpowszechniany był od co najmniej 1476 roku. Wyrażane są jednak domniemania, że od około 900 roku dzień 14 lutego obchodzono jako święto obietnic miłości, któremu patronował święty Walenty. Wysoce prawdopodobne, iż wiąże się ono z wierzeniem ludowym, zapewne popartym obserwacjami przyrodniczymi, iż na Wyspach Brytyjskich oblewanych ciepłym Golfstromem, już w połowie lutego ptaki śpiewające poczynają tokować i kojarzyć się w pary.

Dowód odwiecznej tradycji dał William Szekspir wkładając w usta obłąkanej Ofelii, bohaterki tragedii Hamlet, znamienną, autentycznie dawną piosenkę angielską:
Dzień dobry, dziś święty Walenty,
Dopiero co świtać poczyna,
Młodzieniec snem leży ujęty,
A hoża doń puka dziewczyna.
Podskoczył kochanek, wdział szaty,
Drzwi rozwarł przed swoją jedyną,
I weszła dziewczyna do chaty,
Lecz z chaty nie wyszła dziewczyną”.

Skutek, potajemnej schadzki można bez trudu przewiedzieć, gdyż finał podobny znany jest od tysiącleci z legend, baśni, przekazów folklorystycznych i literackich.

Bezbożność to wielka; Bóg widzi,
Jak wielka w mężczyznach bezbożność!
Cny młodzian się tego nie wstydzi,
Gdy tylko nastręczy się możność.
Wszak nimeś cel życzeń otrzymał,
Przysiągłeś się ze mną ożenić!
[To ona mu tak mówi, a on jej odpowiada:]

I byłbym był słowa dotrzymał,

Lecz trzeba ci było się cenić”. .

1
2
3
...
4
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Adam Podgórski

Artykuły (844) Galerie (234) Średnia ocen (4.08)

Wiek: 61 | Miejscowość: Ruda Śląska | Kraj: Polska

O mnie: www.podgorscy.info

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Zobacz inne materiały

Walenty –

Komentarze: 3

Sortuj komentarze:

Marek Jurkiewicz 11.02.2010 15:37

Ocena:

"Łacińskie lupus znaczy dosłownie wilk" - zapomnieliście dodać, że słowo "lupa", dosłownie "wilczyca", było potocznym określeniem prostytutki (stąd "lupanar" - czyżby Remus i Romulus byli wychowani przez przedstawicielkę tej profesji?). I tak od lubieżnego fauna i prostytutek, poprzez biskupa, nobliwego patryarchę udzielającego błogosławieństw małżeństwom mieszanym chrześcijańsko-pogańskim, doszliśmy do mass-kulturowego obyczaju pseudoludowego.

Komentarz został ukrytyrozwiń

BARBARA Romer Kukulska 10.02.2010 13:08

Ocena:

ciekawy tekst, pełen informacji . Brawo Państwo Podgórscy. Nakład pracy uwieczniony wydaniem książkowym. Gratuluję.!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Stefania Najsarek 10.02.2010 12:54

Ocena:

Sympatyczne święto, dla nas nowe. :)
Takim słowiańskim świętem nawiązującym do tradycji pogańskich jest:
Wg Wikipedii "21-22 czerwca – Kres / Noc Kupały, Noc Kupalna, Kupalnocka. Przesilenie letnie. Szczyt i jednocześnie upadek władzy Jaryły. Święto obchodzone ku czci słońca i ognia. To właśnie w noc tego święta rósł legendarny kwiat paproci. Palono ogniska, puszczano wianki na wodę, chłopcy i dziewczęta łączyli się w pary. Trzonem obrzędu były ogniska, krzeszone pierwotnie (rytualnie) z drewna (Marcin z Urzędowa XVIw), kobiety przepasane bylicą piołunem śpiewały pieśni z motywem słońca do wróżenia i swatania dla młodych par; skakanie przez ogień, palenie słomianej kukły (Mary) lub ukwieconej końskiej głowy lub słomianego koła (Słońce); puszczanie wianków i zbieranie ziela (szukanie kwiatu paproci). Para Kupała-Mara występowała jako zamierzchłe świadectwo dualistycznego mitu brata i siostry: ognia i wody. Święto poświęcone bogu Dadźbogowi i Swarożycowi."

Komentarz został ukrytyrozwiń