Wembley Arena zdobyta?

Oczywiście wyjaśnijmy jedno, gdy zamknie się kilka tysięcy ludzi w wielkiej hali i każe oglądać Dodę, wrażenia artystyczne schodzą na dalszy plan. Nie ta publiczność, nie te cele, w końcu nie ci artyści. Liczy się tylko show, a z tym nie było źle. Tak więc biję się w piersi, prawie, bo to co zawiodło to było, paradoksalnie, miejsce, a raczej warunki techniczne. Oczekiwałem, że słuch będę sobie psuć przy decybelach krystalicznie czystego dźwięku. Było odwrotnie, cały czas coś było nie tak, ciągłe przebicia, problemy ze sprzętem, fałsze artystów nie słyszących siebie. To przede wszystkim zapamiętam z wyjazdu do Londynu i koncertu na Wembley Arena.

Scena główna, czyli grube ryby

Zarówno koncertu Braci jak i Brodki nie obejrzałem, zabrakło czasu. Choć szczerze mówiąc wycieczki po Londynie na występ obu tych artystów bym nigdy nie zamienił i faktu tego nie zmieni nawet to, że stolicę Anglii poznałem raczej z okien autobusu. Nie obejrzałem również koncertu Lady Pank, ale tu jest wszystko jasne, takich występów aż „Strach się Bać”. Poniżej relacja z obu scen, z artystów, których obejrzeć mi się udało.

Natalia Kukulska

Natalia ma wszelkie predyspozycje do bycia gwiazdą. Świetnie wygląda, świetnie się rusza, świetnie śpiewa. Z jej ostatniej płyty znam tylko tytułowy singiel „Sexi Flexi” i jakkolwiek dziewczyna warunki ma doskonałe, to wciąż niedomaga tam gdzie większość utalentowanych – repertuarowo. Z własnych ma tylko ze trzy kawałki, które da się słuchać i które na żywo wypadają świetnie. Stylowe retro stylizowane na r’n’b w wykonaniu miłym dla oka i ucha.

Doda

Plastikowa królewna dwoiła się i troiła by chałtura jaką odstawiała zapierała dech w piersiach. Niezła choreografia, kiczowato – czereśniowe stroje, muzycznie szkoda gadać. Pokaz jaki dała przekonywał jedynie momentami, choć przyznam, że w swoich gadkach do publiczności Dorota wypadła najbardziej autentycznie i swobodnie ze wszystkich zaproszonych gwiazd. Osobiście spasowałem gdy postanowiła sprofanować „Like a Virgin” Madonny.

Kayah

Odwrotnie Kayah, której kontakt z widownią był ujemny, nie zerowy, bo artystka się odzywała, ale za każdym razem wygadywała niezrozumiałe farmazony. Przynajmniej scenicznie było przyzwoicie i jak później się dowiedziałem jej marzenie o zwycięstwie Polski w tanecznej Eurowizji się spełniło. Plus za miłe wykonania „Get down over”.

Wilki

Zaimponowali mi. Nie zważając na rozczarowanie sali Gawliński i spółka postanowili zacząć występ od tych mniej znanych piosenek z początku kariery. Był „Cień w dolinie mgieł”, "Nie zabije nocy", „Amiranda”, no ale „Baśka” też, szczęściem grafomańskie popisy Roberta mnie ominęły i wróciłem na „Son of the Blue Sky”. Krajowy hymn lat 90. rzeczywiście nie zawiódł, a ja występ zespołu nawet pomimo koszmarnego brzmienia gitary pana wokalisty (tak gdzieś od czwartego numeru) będę mile wspominał, właśnie ze względu na wykonania kawałków z początku kariery, do których pałam wstydliwą lecz niesłabnącą sympatią.

Bajm

Królowa bezsensownych tekstów wszelkie wokalne i techniczne potknięcia postanowiła zamaskować zbędnym hałasem. Bajm na koncertach jest hardrockowy. Siermiężny, koślawy, przegadany macho rock bez grama miłej melodii z tekstami wymierzonymi w rozkochane w serialach panie domu i tanimi zagraniami w stronę publiczności (rząd jest zły!). Do tego Beata powinna wiedzieć, że w pewnym wieku strój a la Xena nie pasuje. Tym niemniej publiczność bawiła się świetnie, a moje przemyślenia prawdopodobnie wynikają z tego, że w krajowym show biznesie gwiazdy z kilkudziesięcioletnim dorobkiem są zawsze krytykowane. Cóż, jakie gwiazdy taki show biznes.

Scena na Square of Fame, czyli płotki, które kiedyś (miejmy nadzieję) połkną grube ryby

Jeśli scena główna była źle nagłośniona, to akustyka na tej młodych talentów była wręcz tragiczna. Dobrze brzmiały tylko zespoły nierockowe, czyli dokładnie dwa, resztę wypełniły rzężące gitary i wokale bez cienia rockowego pazura. Dwóch pierwszych artystów nie widziałem z tego samego powodu, co Braci i Brodki. Świadom tego, że na takich zlotach zawsze można jakąś ciekawą nowość wyłapać, tym bardziej jeśli zna się tylko dwa zespoły z tych występujących, postanowiłem pozostałe koncerty młodych i „zdolnych” obejrzeć.

Neske

Typowy brytyjski rock zagrany jakby gitarzyści rąk nie mieli, bez powera, bez choćby przyzwoitego wokalu, za to z okropnie zmasakrowanym coverem z Czesława Niemena. Wstyd.

L.Stadt

Zawiedli. Mój drugi koncert łodzian chciałbym wyrzucić z pamięci. Nagrali świetną płytę, na scenie też sobie radzą, ale Wembley ich zjadł. Słabe brzmienie, nijakie wykonanie, tak nie powinien brzmieć zespół rockowy na żywo, tak nie wolno grać jednej z nadziei polskiej muzyki 2008 roku. Wstyd do kwadratu!

Nika Boon

Jeden z dwóch koncertów z dobrym nagłośnieniem. Mieszkająca w Londynie Polka zagrała z zespołem miłą plumkającą mieszankę eleganckiej bristolskiej elektroniki i chilloutu. Nieinwazyjna, jednym uchem wpadała, a drugim bez żalu wylatywała.

Moebius

Nie bardzo zrozumiałem, który z muzyków jest z Polską związany. W ogóle mało kontaktowy był to koncert i kompletnie niewyraźny, nawet pomimo przyzwoitego nagłośnienia. Dlatego szybko się z niego zwinąłem, pamiętam, że było trochę jamajsko, trochę elektronicznie. Nudy.

Poise Rite

Nic specjalnego, Polacy tworzą na Wyspach skrajnie brytyjską muzykę wpisującą się w new rock revival. Przyzwoite piosenki, dobry akcent, fajny występ. Jakby zostali w kraju, to byliby w czołówce młodej alternatywy.

Wembley zdobyty?

Reklamowanie tego festiwalu jako święta polskiej muzyki to grube nieporozumienie. Przyjdzie taki Anglik na Dodę, lub nie daj boże Bajm i będzie polską muzykę do końca życia kojarzył z kiczowatą chałturą. Litości, mamy znacznie więcej do zaoferowanie i nawet nie chodzi mi tu o scenę młodych talentów. Gdzie zaproszenia dla takich artystów jak Możdżer, Stealpota czy Smolik? Co z L.U.C-em, Kapelą ze Wsi Warszawa i mieszkającą za rogiem Pati Young? Gdzie jak nie na scenie młodych talentów mogą zagrać Muchy i Marysia Peszek? Dlatego nie zgadzam się na to by o festiwalu na Wembley Arena mówiono w kategorii wielkiego wydarzenia kulturalnego. Co gorsza, poznawaniem, nowego krajowego, kompletnie nie są zainteresowani rodacy na Wyspach pracujący. Prosty przykład, na scenie głównej szaleje Doda, na młodych talentów L.Stadt. Stosunek widzów przedstawia się tak: kilka tysięcy do dziesięciu dusz z czego na oko pięciu słuchających. Pocieszam się myślą, że emigranci w przerwach między ciężką pracą liznęli choćby trochę ciekawej muzyki a na Wembley licznie stawili się kierowani tęsknotą za ojczyzną.

Dlatego robienie z PKO BP LONDON LIVE wielkiego wydarzenia na pół Polski i pewnie Londynu, to dla wszystkich w to zaangażowanych jest strzałem w stopę. Jak niby mamy przebić się ze swoimi artystami do wielonarodowej świadomości, skoro największy krajowy bank i jednocześnie firma będąca własnością państwa promuje lata temu przebrzmiałe gwiazdy? Prosimy o pomoc z zewnątrz.

Emigrancie! Gdy będziesz wracał do domu, przywieź ze sobą dużo dobrej muzyki i umysł otwarty na taką.

Tekst: Marcin Świerczek
Zdjęcia: Grzesiek Korzeniowski