Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

4052 miejsce

Wikingowie – łupieżcy z Północy. Wojownicy za życia i po śmierci

  • Źródło: Dziennik Zachodni
  • Data dodania: 2007-06-14 20:34

W czasach największej świetności swojego imperium, obszar, który kontrolowali, rozciągał się od wschodnich wybrzeży Morza Śródziemnego aż po Amerykę. Na nadmorskich terenach dużej części Europy Wikingowie siali strach, jawiąc się jako bezlitośni łupieżcy i krwawi wojownicy.

Zasięg normańskich podbojów. / Fot. Dziennik ZachodniTajemniczy lód z Północy miał jednak również inne oblicze. Wikingowie byli jednymi z pierwszych odkrywców. Uchodzili też za znakomitych rzemieślników, kupców i żeglarzy. Mało kto pamięta, że to właśnie oni, na długo przed Krzysztofem Kolumbem dotarli do wybrzeży Ameryki.

Ojczyzną Wikingów były chłodne i wietrzne obszary Skandynawii – tereny górzyste, częściowo pokryte śniegiem i lodem, o mocno postrzępionej linii brzegowej. Zamieszkiwane przez drapieżniki, z wodami obfitymi w ryby. Tu rodzili się potężni wojownicy. Jeszcze w VII wieku naszej ery nic nie wskazywało na „furię Normanów”, jak kronikarze nazywali ekspansję Norwegów, Swinów (obecnych Szwedów), Gotów i Danów (Duńczyków). Niebawem jednak na półwyspie skandynawskim zaczęło brakować gleb pod uprawę, a co za tym idzie, także jedzenia. Z drugiej strony, populacja ludzi Północy powiększała się w bardzo szybkim tempie.
Powodów „furii” było więcej. Wikingowie znakomicie wykorzystali słabość najbliższych krajów – Szkocji, Anglii i Francji, które borykały się z kryzysami istniejących struktur państwowych, lub w których nie istniały jeszcze silne, zjednoczone królestwa. Ekspansja była również odpowiedzią na ciągłe ataki Franków. Migracja Normanów rozpoczęła się w VIII wieku naszej ery.

Byli tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł

Pierwszy odnotowany atak miał miejsce w 793 roku na wybrzeżach Anglii. Wikingowie złupili klasztor na wyspie Lindisfarne. Od tego momentu stali się postrachem Europy. Początkowo ich wyprawy nie wychodziły poza obręb Morza Północnego i wysp Szkockich – Orkadów, Szetlandów i Hebrydów. Około roku 800, po raz pierwszy wylądowali na Wyspach Owczych, które szybko zostały przez nich skolonizowane, a kilkadziesiąt lat później dotarli kolejno do Islandii (874 r.), Grenlandii (ok. 982 r.) i Ameryki (półwysep Labrador i Nowa Funlandia; ok. 1000 r.), gdzie zakładali swoje osady.

Czekał na nich Odyn

Dzięki doskonale opanowanym umiejętnościom żeglugi, wspaniałym statkom – płaskodennym łodziom wiosłowym wyposażonym w prostokątne żagle, tzw. drakkarom i knorrom, a także wynalezieniu techniki żeglowania z użyciem siły wiatru, Wikingowie mogli odkrywać miejsca, do których nikt przed nimi nie odważył się dotrzeć. Z biegiem lat ich hordy rozrosły się do potężnych flotylli. Wiele grup, opływając Półwysep Iberyjski, dostawało się na Morze Śródziemne i grabiło wybrzeża południowej Galii oraz Italię. Inne oddziały obierały kierunek wschodni i penetrowały tereny wzdłuż rzek Dźwiny, Wołchow oraz Dniepru aż do Morza Czarnego, gdzie napadały na miasta Cesarstwa Bizantyjskiego.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (2):

Sortuj komentarze:

Olas
  • Olas
  • 12.07.2011 13:56

Jeśli wikingowie "bezlitośni łupieżcy i krwawi wojownicy" to chrześcijanie to bezwzględni ludobójcy, rozlewający litry krwi w tamtym okresie aż po koniec renesansu.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ale jaja!Kto wymyśla takie brednie?Kanut Wielki istotnie był synem Svena Widłobrodego. Jego matką natomiast była Świętosława - córka Mieszka I. W jaki sposób człowiek urodzony około roku 996, mógł panować nad Danią, Norwegią i Anglią w IX W.?

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.