Wołanie o normalność. „Piękno i piekło” Roberto Saviano

Dodał(a): Jakub Lepiorz
2010-08-02 14:48
Odsłon: 1775
Komentarzy: 0

Tagi:

Roberto Saviano to włoski pisarz i dziennikarz, który dał się poznać szerszemu gronu czytelników dzięki wydanej w 2006 roku książce „Gomorra – podróż po imperium kamorry”, obnażającej mechanizmy oraz skalę działania neapolitańskiej mafii.

Roberto Saviano. www.wikipedia.org / Fot. piero tasso

Porównuje się go do Salmana Rushdiego, brytyjskiego pisarza indyjskiego pochodzenia, którego „Szatańskie wersety” opisujące początki islamu były przez wyznawców tej religii palone na stosach, a sam pisarz został przez nich wyklęty. Odkąd w 1989 roku Ajatollah Chomeini ogłosił, iż obowiązkiem każdego wiernego muzułmanina jest zabicie pisarza, żyje on w ukryciu, pod ochroną policji.

Taka sama sytuacja spotkała Saviano. „Gomorra” przyniosła mu sławę, duże zainteresowanie czytelników w wielu europejskich krajach, w 2007 roku znalazła się na liście 100 najlepszych książek non fiction ogłaszanej każdego roku przez New York Time - jednak pisarz zapłacił za to wszystko wysoką cenę. Mafia wydała na niego wyrok śmierci, odbierając mu normalne życie. W zamian dostał egzystencję, na którą składają się ciągłe zmiany miejsca zamieszkania, stała kuratela policji, stres, izolacja, niejednokrotnie przejawy agresji i odrzucenia ze strony społeczeństwa.

„Piękno i piekło” traktować można jako uzupełnienie „Gomorry”, uściślenie niektórych kwestii, rozszerzenie pewnych zagadnień. Jest to zbiór 28 tekstów Saviano opublikowanych we włoskiej prasie w latach 2004 – 2009. Pisarz we wstępie jasno określa swoją obecną postawę - podkreśla, że mylą się ci, którzy myśleli, że trudna sytuacja, w której się znalazł zamknie mu usta.

Wręcz przeciwnie – w ciągłej podróży, zmieniających się ciemnych, ciasnych hotelowych pokojach, pośród samotności i ciszy pisanie stało się dla niego możliwością zaistnienia. Tworzenie artykułów, reportaży, listów otwartych pisarz porównuje do walki z cieniem, w której słowa stały się dla niego jedynym oparciem, nie pozwalającym mu na zagubienie się i porzucenie nadziei. To swoisty dualizm funkcjonowania – dla mafii chciałby zniknąć, dla świata pragnie być jak najbardziej widoczny i słyszalny, ponieważ przekazuje prawdę, o której nie można dłużej milczeć.