Wiadomości24 > Moje Trzy Grosze > Wołkow i zalewka - podróż sentymentalna

Pozycja materiału w rankingach:

#37370 wg odsłon (miesięczny)

37370 miejsce

Dział: Moje Trzy Grosze

Ocena: 40pkt

Oceń:

Wołkow i zalewka - podróż sentymentalna

Dodał(a): Jerzy Dołęga
2009-03-01 14:10
Odsłon: 6003
Komentarzy: 10

Tagi:

Pozornie prozaiczne czynności z biegiem czasu stają się kultowe i cenne kulturowo, dokumentujmy teraźniejszość ku mądrości i uciesze przyszłych pokoleń.

Pomimo złorzeczeń dewotek domek stoi. / Fot. Jerzy Dołęga

Kiedy miałem 11 lat wpadła mi w ręce pewna książka. Jak wiele innych książek w domu, była szkolną nagrodą za dobre wyniki w nauce. Ta konkretnie była nagrodą mojego starszego brata. Byliśmy dobrymi uczniami, choć z prostej, rolniczej rodziny. Rodzice nie mieli możliwości zdobycia wykształcenia. Ojciec zakończył naukę 1 września 1939 roku z czterema klasami podstawówki, mama miała niewiele lepiej tuż po wojnie, kiedy czerwony komornik zabierał z obórki ostatnią krowinę.

Wracając do książki. Był to album z fotografiami Wiktora Wołkowa. Na fotografiach słomiane strzechy, bocianie gniazda, stogi siana, konie pojone w rzece i inne tego typu wioskowe widoki. Nie przywiązywałem wówczas wagi do tych fotek, co więcej, czułem pewnego rodzaju zawstydzenie, że ktoś pokazuje publicznie zabiedzoną podlaską wieś. Tamte wakacje były ostatnim sezonem gierkowskiej prosperity i takie wsiowe fotograficzne landszafty wydawały się nie na miejscu, jakby na siłę pokazywały świat, od którego wszyscy chcą się uwolnić i wejść w nowy, lepszy, taki bardziej miastowy. Rok później weszliśmy już w inny, choć niekoniecznie lepszy świat. Zaczęły się strajki, puste półki i cały rozgardiasz dekady lat osiemdziesiątych. Zaczęło się również myślenie, nastąpił koniec słodkiej bezmyślności.

Kilka lat temu wyprowadzałem się z rodzinnego domu i postanowiłem rozdać rodzeństwu ich książkowe nagrody szkolne z dedykacjami grona pedagogicznego, żeby mieli czym poszpanować przed
swymi dziećmi. Wówczas jeszcze raz przejrzałem album z fotografiami Wiktora Wołkowa. Tym razem
moje postrzeganie tych fotografii było zupełnie inne. Zrozumiałem, że artystycznie dokumentują świat, którego już nie ma, sielankowy świat mojego dzieciństwa. Poczułem nostalgię i rozmarzenie.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Jerzy Dołęga

Artykuły (12) Galerie (5) Średnia ocen (4.97)

Wiek: 44 | Miejscowość: Białaszewo | Kraj: Polska

O mnie: zawieszony między różnymi światami...

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1449)

Dodaj do

Komentarze: 10

Sortuj komentarze:

Michal Szymanski 03.03.2009 13:21

Ocena:

Tradycję trzeba kultywować i podlewać :) Plus

Komentarz został ukrytyrozwiń

Tomasz Mazur 02.03.2009 07:48

Ocena:

Przyjemny tekst.

(+)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Bartłomiej Graczak 01.03.2009 22:28

Ocena:

Naprawdę dobry tekst. Rozłożyło mnie zdanie: "Oczywiście, wytrawni budowlańcy nie mogli już wyjść o własnych siłach. " :D Gratuluję lekkości pióra. :) +

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jerzy Dołęga 01.03.2009 21:38

Ocena:

Niestety mam przykrą wiadomość, dziś spłonęła Karczma Bartla. Szkoda, sympatyczne miejsce.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 01.03.2009 21:13

Ocena:

Wołkow to klasa.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jerzy Dołęga 01.03.2009 20:55

Ocena:

żeby tylko trolle, nad Biebrzą w bagnach to całymi stadami biegają strzygi, upiory, bagnoszczepy i rozmaite dziwadła...:):)