Wrocławskie Wzgórze Partyzantów - dawny czar, dawno zgasł

Dodał(a): Marek Bachorski-Rudnicki
2011-08-25 08:57
Odsłon: 1308
Komentarzy: 0

Tagi:

Spacerując po Wrocławiu, prawie w samym Centrum napotykamy pozostałości dawnego Bastionu Sakwowego, nazwanego po II wojnie Wzgórzem Partyzantów. Jest to tajemnicze i obecnie mroczne miejsce.

Wzgórze Partyzantów, dawniej Wzgórze Liebicha. Fot: Marek Bachorski-Rudnicki / Fot. Marek Bachorski-Rudnicki

Nazwa wzgórza skądinąd słuszna, bo to idealny teren do szkolenia partyzantów lub innej działalności wywrotowej. Chociaż właściwszą nazwą byłoby nazwanie tego miejsca Wzgórzem Rabusiów albo łagodniej Zbójników. Przejdziesz nocą i jeżeli przeżyjesz – no to masz się czym chwalić. Lepiej jednak nie próbować sportów ekstremalnych i odwiedzać wzgórze za dnia.

Stan obecny niestety jest katastrofalny. Fot: Marek Bachorski-Rudnicki / Fot. Marek Bachorski-Rudnicki

Fortyfikacje powstały w tym miejscu bardzo dawno, zaczęto je tu wznosić na przełomie XV i XVI wieku. Przetrwały również napoleońskie burzenie murów obronnych.

Kiedyś było tu przepięknie. Fot: Marek Bachorski-Rudnicki / Fot. Marek Bachorski-Rudnicki

Na początku sądzono, że dobrze będzie, gdy z Bastionu Sakwowego stworzy się cytadelę. Zawsze to w razie zamieszek, można będzie ostrzelać miasto. Na szczęście dla mieszkańców zwyciężyła opcja cywilna. Bastion został zdemobilizowany i przekształcono go we wzgórze widokowe, będące ważną częścią promenady miejskiej.

Fantastyczne schody prowadzą ze Wzgórza do nieczynnej fontanny. Fot: Marek Bachorski-Rudnicki / Fot. Marek Bachorski-Rudnicki

Jak pisał w 1842 roku warszawski "Magazyn Powszechny Użytecznych Wiadomości: "Efekt był oszałamiający. Piękne aleje, boczne chodniki w gęstwinach, dobór kwiatów, szpalery z ligustru wzdłuż rzeki". I jeszcze piękniejsze widoki, panorama miasta, Sobótka i Sudety.

Dawna kuchnia, a po wojnie obserwatorium. Fot: Marek Bachorski-Rudnicki / Fot. Marek Bachorski-Rudnicki

Kupiec Adolf Liebich ufundował kompleks wypoczynkowy w 1867 na pamiątkę swego brata Gustawa, właściciela cukrowni na Klecinie. Powstał wtedy okazały klasycystyczny belweder z wieżą widokową w kształcie glorietty (nadbudówki z kolumnami, przykrytej kopułą) o wysokości 32 metrów, zwieńczoną posągiem Victorii, z kolumnadą i fontanną oraz efektownymi schodami. Zbudowano także restaurację i kawiarnię, które prędko stały się ulubionymi miejscami niedzielnych spacerów wrocławian. Na Wzgórze Liebichów (bo tak zaczęto je nazywać) ciągnęły tłumy, tym bardziej, że obok, na fosie miejskiej, urządzono przystań gondol.