Wiadomości24 > Cywilizacja > Zwierzęta > Wszystkie psy idą do nieba

Pozycja materiału w rankingach:

#4970 wg odsłon (tygodniowy)

4970 miejsce

Dział: Zwierzęta

Ocena: 60pkt

Oceń:

Wszystkie psy idą do nieba

Dodał(a): Karolina Maziarz
2007-04-16 00:02
Odsłon: 14016
Komentarzy: 19

Tagi:

W życiu płakałam dwa razy; gdy zmarła mi bliska osoba i gdy musiałam zabić własnego psa.

Rafa w moim łóżku, najszczęśliwsza gdy mnie tam nie było:)

Rafa trafiła do mnie siedem lat temu, już wtedy była dużym dwuletnim Amstaffem. Początkowe obawy przed psem tych rozmiarów, rasy o której było już wtedy dosyć głośno w telewizji, rozwiały się w ciągu kilku dni. Swoją ufnością i niesamowitą energią wzbudzała podziw sąsiadów i napotkanych ludzi. Przez całe swoje życie nigdy nie okazała agresji, uwielbiała dzieci i one kochały ją bezgranicznie, wychodząc na spacery zawsze miałam gromadkę chętnych do potrzymania smyczy. W końcu i Rafka doczekała sie swojego potomstwa, urodziła dziesięć ślicznych szczeniąt i choć nie okazywała chęci do ich wychowywania, wszystkie obecnie są dużymi i pięknymi psiakami.

Pies to obowiązek - wiedziałam o tym od samego początku i nie marudziłam gdy czasami trzeba było się zrywać w nocy aby sunia nie zrobiła niespodzianki w domu, nie szczędziłam pieniędzy gdy łapała drobne infekcje ucha, gdy trzeba było ją szczepić, robić badania itd. Uważałam ze mój pies będzie żył wiecznie a przynajmniej jeszcze parę długich lat. Jak na dziewięciolatkę była wyjątkowo żywa i nic nie wskazywało aby zamierzała sie kiedykolwiek zestarzeć.

Choroba

Choroba przyszła nagle. Zwróciłam uwagę że zaczęła dużo pić i nie trzymała czasami moczu, była pobudzona jakby nie mogła znaleźć sobie miejsca w domu. Wizyta u weterynarza potwierdziła nasze obawy-cukrzyca. Nie wpadłam w panikę, poczytałam to i owo i wiedziałam już że z tą chorobą można żyć i jak sie za to porządnie weźmiemy damy radę.

Zaczeło się leczenie, insulina w zastrzykach podawana codziennie, odpowiednia dieta i badania poziomu glukozy we krwi. Czekaliśmy aż cukier zacznie spadać, a on, jakby nam na złość, piął sie wciąż w górę. Nie pomagały zwiększone dawki leku, a ich koszt miesięczny zaczął niepokojąco wyrównywać się z moją pensją. Po miesiącu walki byłam bliska załamania, Rafa była ciężko chora, ale wciąż zachowywała się jak w miarę zdrowy pies, nie licząc wychodzenia na spacer średnio co trzy godziny i częstych wymiotów. Z pomocą przyszli wtedy znajomi, sąsiedzi i weterynarz który przestał pobierać wynagrodzenie za swoje usługi.

Nikt sobie nie wyobrażał że może się nie udać. Tuż przed świętami poziom cukru był tak wysoki, że gdyby dotyczyło to człowieka, zapadłby w śpiączkę cukrzycową. Podobno psy lepiej to znoszą; i rzeczywiście, Rafa jakoś to wytrzymywała. Straciła w tym czasie sporo na wadze, ale nadal się trzymała i tylko wieczorami, przychodząc do łóżka, patrzyła na mnie tymi swoimi wielkimi brązowymi oczami, które jakby mówiły „mam dosyć” albo „pomóż mi”; sama nie byłam pewna. Gdyby mogła wtedy coś powiedzieć, oddałabym za to kilka lat własnego życia. Widziałam że robi się coraz słabsza, spacery już nie sprawiały jej radości, a chodzenie po schodach wydawało sie straszna męką. Proponowano mi oddanie jej do kliniki weterynaryjnej - dostanie tam kroplówki, postawią ją trochę na nogi – mówili.

Koniec

Po świętach mieliśmy sprobować czegoś innego, nowej insuliny która miała działać u takich psiaków jak Rafa

czyli insulino-opornych.
W nocy z poniedziałku na wtorek Rafa nie spała nawet minuty, kręciła sie po mieszkaniu, zaglądała do miski z wodą dosyć często, ale zaraz potem zwracała wszystko, co wypiła. Nad ranem wystąpił u niej krwotok z dróg rodnych, nie związany z chorobą, ale na tyle silny, że nie dało się go powstrzymać. Przestała już prawie wstawać z posłania i po rozmowie z rodziną podjęłam decyzje o uśpieniu jej. Tylko do dziś nie wiem czy ona naprawdę się męczyła czy może chciała żyć, a ja po prostu nie potrafiłam jej pomóc. Gdy mówi się o eutanazji w telewizji, to sprawa jest w miarę jasna - ktoś chce żyć, albo tego po prostu nie chce. W przypadku naszych pupili domowych sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana. Uśmiercamy je, żeby zaoszczędzić im cierpienia czy żeby zakończyć to, co dla nas jest zbyt trudne? Jedno jest pewne, nigdy sobie nie wybaczę tej decyzji nawet jeżeli była słuszna. Weterynarz przyjechał wieczorem, po piętnastu minutach było po wszystkim, pochowaliśmy ją w ogródku znajomej, obok jej psa Apacza. Długo jeszcze będę płakać na myśl o psie, który towarzyszył mi przez tyle lat.

Opisuję to bo ciężko mówić ludziom co się wtedy czuje, a wiem, że wiele osób było w podobnej sytuacji i że zwierzęta domowe sa dla większości bliskie jak rodzina. Spotkałam się z dużą życzliwością ze strony znajomych i sąsiadów, ale jedno zdarzenie bardzo mnie zaskoczyło. Kilka dni po śmierci Rafy do drzwi zapukała moja ośmioletnia sąsiadka, Martyna i ze łzami w oczach podała mi małego pluszowego pieska, żeby nie było nam tak smutno jak jej.

CZYTAJ TEŻ:
— Policjanci zastrzelili naszego psa

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Karolina Maziarz

Artykuły (7) Galerie (1) Średnia ocen (4.57)

Wiek: 33 | Miejscowość: Gdańsk | Kraj: Polska

O mnie: Bo ja się uczę największej sztuki życia: Uśmiechać się zawsze i wszędzie I bez rozpaczy znosić bóle, I nie żałować tego co przeszło, I nie bać się tego co będzie!

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1480)

Dodaj do

Komentarze: 19

Sortuj komentarze:

Anna Ciesielska 17.04.2007 16:44

Ocena:

Nie umiałabym podjąc takiej decyzji. Chyba zapłakałabym się na śmierć.
Wiem, że czasami dla zwierzęcia to skrócenie cierpienia, ale nie zdecydowałabym się uśpić żadnego stworzenia.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Magdalena Tobik 16.04.2007 19:17

Ocena:

Też kiedyś musiałam podjąc taką decyzję. Nie było ratunku, tylko męczarnia – nowotwór. Mój pies usypiał na moich rękach, ufnie wtulony we mnie. Wiedziałam, że to słuszna decyzja, ale mimo to przeryczałam parę dni. Karolina – Tobie i wszystkim miłośnikom kudłatych stworzeń polecam książkę "Marley i ja" – to niesamowita, ciepła opowieść o miłości, wierności i życiu. Potrafi podnieść na duchu. W najgorszych chwilach.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Karolina Maziarz 16.04.2007 19:10

Ocena:

dziękuje wszystkim za ciepłe słowa

Komentarz został ukrytyrozwiń

Andrzej Zaranek 16.04.2007 16:56

Ocena:

Karolinko:) trzymaj się. Kilka dni temu usnął jeden z moich kotów. Całe życie mam psy i koty i całe życie płączę jak odchodzą....

Komentarz został ukrytyrozwiń

Agnieszka Wasztyl 16.04.2007 14:53

Ocena:

o jezu.... mam sama pieska, ktory jak tylko potrafi, wsopanialym psim sercem pokazuje swa milosc. nie wyobraam sobie tej pustki gdyby mi gozabraklo. postapilas dobrze, piesio sie nie meczyl przynajmniej.....nie moge sobie tego wyobrazic nawet.....pieski ida do nieba, ale do tego samego co my. i wierze ze maja dusze, wbrew temu co glosi kosciol....plus. podziwam ze napisalas taki tekst, ja bym chyba nie byla wstanie

Komentarz został ukrytyrozwiń

Paulina Plizga 16.04.2007 14:43

Ocena:

To najgorszy moment w życiu, kiedy widzisz, ze zwierze meczy się, bo chore, ale trzeba coś zrobić ... i tu zaczynam się bać . Karolino, ja jestem pewna, ze wszystkie pieski idą do nieba - pieskiego - pachnącego wędzonką ;-)
trzymaj się mocno

Komentarz został ukrytyrozwiń