Wyprawa w głąb Eurazji. Zabajkale, czyli Republika Buriacji

Dodał(a): Małgorzata Kubik
2009-10-07 19:35
Odsłon: 6100
Komentarzy: 7

Tagi:

Buriacja jest rosyjską republiką przygraniczną, graniczy z Mongolią. To kraj większy od Polski. 7 stref czasowych, 8 tysięcy kilometrów od domu. Tu znajduje się święte Morze Buriatów, czyli największe i najczystsze jezioro świata.

Tu można sfotografować się z największą głową Lenina na świecie i na tle kombinatu mięsnego sławnego na całą Federację Rosyjską, przespacerować się ulicą Dzierżyńskiego, albo spotykać pod płotem ostatnich świętujących zeszłotygodniowy Dzień Dróżnika. Tak w hasłach wygląda Ułan-Ude – stolica, i jak głoszą neony, gwiazda Republiki Buriacji. Zapewne teraz wątpicie, czy to odpowiednie miejsce na wakacje, ale zapewniam, nic bardziej mylnego. Wystarczy się dokładniej przyjrzeć, a pod tą postsowiecką fasadą kryją się bezcenne skarby.

Buriacja to magiczne miejsce, gdzie czas się zatrzymał, wsie położone u stóp klasztorów buddyjskich, bez wody bieżącej i kanalizacji, do których dopiero parę lat temu doprowadzono elektryczność, stada dzikich koni gnające wśród stepów, wyspy, na których nie położono ni grama asfaltu, i tak zniszczyłyby go pierwsze wiosenne roztopy. I najważniejsze: przestrzenie. Kosmiczne, otwarte przestrzenie i niebo przytłaczające swoim ogromem.

A wszystko to tylko 5 dni jazdy pociągiem najsłynniejszą koleją świata na linii Moskwa-Władywostok. Koty, dzieci, kłótnie, ale i przyjaźnie, samowar na korytarzu, mundurowi „prowadnicy”, którzy nie tylko koordynują przydział pościeli i przepływ pasażerów w czasie postojów, łagodzą kilkudniowe spory o bezcenną przestrzeń życiową otwartego wagonu sypialnego, ale również dbają o stały dostęp drewna do wagonowego samowaru.. Także czasami możemy w korytarzu minąć się z kimś zaopatrzonym w siekierę, co nawet przy minimalnej znajomości literatury rosyjskiej, zdecydowanie dostarcza dodatkowych wrażeń.
Monotonię tajgi przełamują postoje, na które czeka się jak pionier na Dziadka Mroza. Wybór między pierogami, zwanymi tu „warenikami”, pierożkami z nadzieniem, a kawałkiem kurzej nóżki serwowanym w gazecie nie może zabrać nam zbyt dużo czasu, presja odjazdu pociągu gdzieś między Nowosybirskiem a Irkuckiem jest najlepszym lekarstwem dla spóźnialskich. A widok pasażerów całymi rodzinami snujących się po peronach i dworcach w klapkach, pidżamach i szlafrokach, jedynie na kwadrans wytrąconych z monotonii podróży, jest zjawiskiem typowym dla trasy Transsyberyjskiej.