Dziwny jest ten świat

"Jak daleko odszedłeś"
od prostego kubka z jednym uchem
od starego stołu ze zwykłą ceratą
od wzruszenia nie na niby
od sensu
od podziwu nad światem
od tego co nagie a nie rozebrane
od tego co wielkie nie tylko z daleka,
ale i z bliska...
(Ks. Jan Twardowski "Rachunek dla dorosłego" )

Taaak. Dziwny jest ten świat, w którym przyszło nam żyć.

Być może są takie chwile, za którymi tęsknisz. Może pamiętasz je z dzieciństwa, lub z opowieści rodziców albo dziadków. Widzisz wyraz ich oczu i taki blask w nich, gdy wracają pamięcią do miłych zdarzeń ze swoich młodych lat. Gdy mówią o ludziach, których spotkali na swojej drodze. Tych zwykłych prostych, niewykształconych, a jednak mądrych. Ich nauczycielem było samo życie. Los.

Nie mieli laptopów i nie śledzili wyników akcji na giełdzie. Nie surfowali w necie. Żyli dniem codziennym. Pracę wyznaczały im kolejne pory roku. Współgrali z przyrodą. Nie niszcząc jej. Budziło ich poranne słońce i głos piejących kogutów. Letnią porą, wieczorami, słuchali koncertów swoistej orkiestry: kumkania żab lub grających świerszczy.

A Ty znasz taką muzykę? Patrzysz na niebo usłane gwiazdami?

Niektórzy tęsknią za takimi chwilami. Za takim miejscem. Tak jak bohaterka "Prowincji pełnej gwiazd" Katarzyny Enerlich - Ludmiła. Ona wracała myślami do swojej prowincji. Do Mrągowa. Tam poznała smak chleba polanego śmietaną i posypanego cukrem. Zimą wpadała po pachy w zaspy, a wiosną szukała fiołków. Natomiast jesienią zbierała brązowe kasztany i chowała je w kieszeni. Zdecydowała, że prowincja będzie jej domem. Mimo że mogła żyć w wielkim mieście.