Zawód tancerz - długa droga do celu

Dodał(a): Zofia Knetki
2010-07-04 17:28
Odsłon: 3087
Komentarzy: 3

Tagi:

Tancerz. Młody chłopak tańczący "w rytmie hip-hopu"? Dziewczyna wyginająca "śmiało ciało"? A może chłopak "w rajtuzach" i dziewczyna stojąca na palcach. Jaką drogę trzeba przejść by stać się chłopakiem w rajtuzach i dziewczyną w pointach?

Taniec jest jedną z najstarszych sztuk nierozerwalnie związaną z życiem ludzkim. Ruch, będący istotą tańca, jest nieodzownym składnikiem naszego życia, zarówno w fizjologicznym jak i motorycznym działaniu naszego organizmu. Wiadomości o najdawniejszych dziejach tańca dostarcza nam archeologia oraz etnografia, i to dzięki nim wiemy, że taniec był związany z życiem i pracą człowieka, miał konkretne cele i zadania, a także mógł posiadać charakter magiczny. Taniec w krajach dalekiego wschodu, starożytnej Grecji i Rzymie, taniec w kulturze Japonii, czy wreszcie rozwijający się taniec klasyczny, a później współczesny stanowią niezwykle istotną gałąź sztuki w dzisiejszej kulturze. Czy jednak zawód tancerza, kiedyś szanowany i postrzegany jako prestiżowy i wymagający nie tylko wiele wysiłku, ale również prawdziwie artystycznej duszy, nie został przypadkiem zdominowany przez tancerzy z popularnych programów rozrywkowych?

Oczywiście tancerzem może nazwać się każdy, kto tańczy w mniej lub bardziej zawodowy sposób, czy też tylko dla własnej przyjemności. Jednak nie po to istnieje w Polsce pięć Ogólnokształcących Szkół Baletowych, dających dyplom tancerza zawodowego, żeby potem wszystkich traktować w jednakowy sposób. Tancerz kończący szkołę baletową, ma za sobą dziewięć lat nauki. Do szkoły baletowej idą dzieci w wieku dziesięciu lat i rozpoczynają naukę w czwartej klasie szkoły podstawowej, co odpowiada pierwszej klasie szkoły baletowej.

Nauka kończy się wraz z napisaniem matury i zdaniem dyplomu zawodowego. Przez te dziewięć lat, dzień w dzień młodzi ludzie wykonują tysiące żmudnych ćwiczeń, spędzają godziny na sali baletowej, wylewają litry potu, by po latach móc stanąć na deskach teatru i całego siebie oddawać widowni. W trakcie szkolnych lat, które przypadają akurat na okres największego rozwoju emocjonalnego i fizycznego człowieka, uczniowie zgłębiają tajniki tańca klasycznego, ludowego, charakterystycznego, historycznego, współczesnego, partnerowania czy interpretacji muzyczno - ruchowych. Równolegle realizują oczywiście plan kształcenia ogólnego. Wiąże się to z całkowitym brakiem czasu wolnego. W starszych klasach lekcje trwają zwykle od godz. 8 do 18, uczniowie biorą również udział w sobotnich zajęciach dodatkowych a także mają możliwość występów scenicznych. Dlatego też, szkoły baletowe kończą jedynie najwytrwalsi, ci dla których taniec jest całym życiem, którzy oddają mu całego siebie oraz są zdolni do wielu wyrzeczeń, jakie niesie za sobą tak ogromny wysiłek fizyczny.

Jednak mimo przeszkód, które trzeba pokonywać, mimo wielu problemów, braku czasu na cokolwiek warto oddawać się swojej pasji, by w przyszłości móc wykonywać jeden z najpiękniejszych zawodów, a swym tańcem w magiczny sposób sprawiać, by widzowie zapominali o własnych kłopotach i mogli przenosić się w wyimaginowany świat sceniczny. Są oni największą nagrodą za cały trud wkładany w pracę nad własnym ciałem i duszą, a oklaski na końcu spektaklu pozwalają wierzyć, że robi się coś wyjątkowego.