Zawód tatuator. Wywiad z Tomaszem Bujaczem

Dodał(a): Dariusz Michorczyk
2010-02-11 21:06
Odsłon: 11495
Komentarzy: 13

Tagi:

Tatuaże zawsze budziły spore zainteresowanie obserwatorów. Tomasz Bujacz, utalentowany wrocławski tatuator, zaprasza nas do swojego studia gdzie przybliży tajniki swojego zawodu.

Tatuator- Artysta, który dba o warsztat, jest pracowity i nie marnuje szczęścia które przyniósł los. / Fot. Karolina Kosowicz

Na szczęście tatuaże powoli przestają być wiązane i utożsamiane ze środowiskiem przestępczym i marginesem społecznym. Niemniej jednak, zawsze budzą zainteresowanie i uwagę obserwatorów. Czy bardzo bolało? Czy to zostanie Ci na zawsze? Czy jest prawdziwy? To pytania, które na pewno usłyszał, niejednokrotnie każdy właściciel tatuaży. Na te i na wiele innych pytań w swojej karierze zawodowej musiał odpowiedzieć Tomasz Bujacz, utalentowany wrocławski tatuator i właściciel studia Cleanfun. Tomasz zgodził się odpowiedzieć na kilka pytań i przybliżyć nam swoją pracę.

Dariusz Michorczyk: Dlaczego postanowiłeś zostać tatuatorem? Czy wybór właśnie tego zawodu wynikał z pasji i fascynacji tą sztuką czy to raczej kwestia przypadku?
Tomasz Bujacz: Najpierw było to tylko zaciekawienie, potem wycinki z gazet na ścianie, potem pierwsza maszynka, bo czemu nie skoro potrafię rysować? Stało się to więc moim hobby, a potem okazało się, że przynosi większe dochody niż praca, więc wybór sam się nasuwał...

D.M: Od pewnego czasu prowadzisz swoje własne studio, jak wyglądały Twoje początki w tym zawodzie i czy droga, którą obrałeś była trudna?
T.B: Nie była trudna, bo bardzo lubię to robić. Zaczynałem od tatuowania kolegów, którzy wcześniej mieli jedynie styczność z samoróbkami. Gdy dowiedzieli się, że mam prawdziwą maszynkę, bez problemu oddawali mi swoją skórę. Tak nauczyłem się tatuować proste wzory. Potem miałem trochę szczęścia. Gdy byłem w Amsterdamie i pracowałem na budowie, często przechodziłem koło studia tatuażu, które wydawało mi się najwspanialsze na świecie gdyż było w centrum miasta! W końcu miałem dość budowy i najpierw rzuciłem pracę, a następnego dnia poszedłem do tego studia z paroma zdjęciami prac. Okazało się, że potrzebują kogoś od zaraz... Już po roku umiałem więcej niż koledzy pracujący tam od dawna...