Facebook Google+ Twitter

"Zbieramy wspomnienia" - opowieści z Archiwum Historii Mówionej

Dom Spotkań z Historią poszukuje wiekowych osób, które chcą opowiedzieć o swoim życiu. "Zbieramy wspomnienia" - mówią pracownicy Archiwum Historii Mówionej.

Kamila Parda ur. 27 września 1928 we wsi polskiej Dubnicka w obwodzie homelskim Białoruskiej SRR. Obecnie mieszka z rodziną w Lelczycach. / Fot. Archiwum Historii MówionejUrzędują przy ulicy Karowej w Warszawie. Zajmują małe pokoje w suterenach. W wąskim korytarzu stoją szafy i rowery. Ostatnio również wiatraki - nie mają tam pod ziemią klimatyzacji. Są pasjonatami, lubią rozmawiać ze starszymi osobami, polują na opowieści. Nagrywają rozmowy na terenie całej Polski i na jej dawnych kresach. Mowa o pracownikach Domu Spotkań z Historią, którzy realizują projekt o nazwie Archiwum Historii Mówionej. Wybrali zawód, który opiera się na jednym zdaniu - "Proszę opowiedzieć nam swoje życie".

Opowiedz, jak to było


Opowiedzieć swoją historię decydują się ludzie, którzy przeżyli II wojnę światową, obozy koncentracyjne, wywózkę na Syberię. Należeli do Szarych Szeregów, AK, Batalionów Chłopskich, Solidarności czy PZPR. Niektórzy byli zaangażowani w działalność polityczną, inni wcale. - Nagrywałam panią, która miała blisko 100 lat - mówi Alina Szamruchiewicz, l.28, która zbiera relacje od kilku lat. - Przeżyła więzienia sowieckie, łagry, przewieziono ją przez kilka kontynentów, była w Azji, Afryce i Ameryce Północnej, wyszła cało po przebytej malarii i kilku innych egzotycznych chorobach. Dziwiłam się, że taka osoba może być w tak dobrej kondycji!

Opowieści nagrywają pracownicy Domu Spotkań z Historią, jak również ich współpracownicy. Najczęściej są to osoby młode - takie, których pamięć nieraz nie sięga nawet stanu wojennego. Są zafascynowani wydarzeniami, które dotąd znali głównie z podręczników. Traktują spotkania ze starszymi osobami jako indywidualną lekcję historii. Wywiady trwają czasami pół godziny czy godzinę, standardem jest jednak rozmowa 3-godzinna. - Najdłuższa relacja, którą nagrywałam, trwała 18,5 godzin - śmieję się Alina - spotykałam się z tą panią ponad dwa miesiące raz w tygodniu.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (12):

Sortuj komentarze:

Panie Kazimierzu, historia Pana Taty jest na pewno niesamowita. Dobrze, że Pan nagrał wspomnienia Ojca. Myślę, że śmiało może się Pan skontaktować z Domem Spotkań z Historią. Pozdrawiam serdecznie.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Panie Adamie, Polacy mieszkający na Litwie też są nagrywani od czasu do czasu w ramach projektu "Polacy na Wschodzie". W AHM na Karowej można znaleźć relacje z Litwy, Białorusi, Ukrainy, Rosji.

Komentarz został ukrytyrozwiń
  • Autor usunął profil
  • 05.09.2010 11:05

Pani Ewo, przypomniała mi Pani o moim wywiadzie-rozmowie, a może bardziej opowieści mojego taty, którą nagrałem kilka lat temu. Ojciec ma w tej chwili 86 lat i jest pod każdym względem sprawny. Po nagraniu chciałem gdzieś opublikować te wspomnienia, ale nie bardzo wiedziałem, jak się do tego zabrać. Historia jest nietuzinkowa, bowiem mój tata urodził się na Ukrainie, służył w wojsku amerykańskim, przemierzył pół Europy i po 5 latach rozstania z rodziną odnalazł ją tu, gdzie mieszka od czerwca 1945 roku.
5*

Komentarz został ukrytyrozwiń

Pozdrowienia dla Pani Ewy

Komentarz został ukrytyrozwiń

Szczególnie warto by to zrobić na Litwie Ewo. :) Zebrać wspomnienia wiekowych Polaków zanim polskość zniknie z Litwy (a może nie zniknie? :)).

Komentarz został ukrytyrozwiń

Pani Katarzyno, prosimy zatem koniecznie o link do wspomnień Prażan!

Komentarz został ukrytyrozwiń
Katarzyna Kuzko
  • Katarzyna Kuzko
  • 03.09.2010 15:05

Do warszawskich osrodków, które gromadzą opowieści chciałabym dodać Muzeum Warszawskiej Pragi, oddział Muzeum Historycznego. Wprawdzie sama placówka jest jeszcze w trakcie organizacji, ale program nagrywania wspomnień dotyczących zwłaszcza prawobrzeżnej części miasta idzie pełna parą!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Zgadza się. W archiwum znajduje się dużo opowieści dzieci - dzieci tamtego okresu. Są to niezwykłe opowieści o dzieciństwie nie-sielskim i nie-anielskim. Znaleźć tam można m.in. unikalne narracje z pobytu w obozach koncentracyjnych dla dzieci - o czym bardzo mało w Polsce się mówi. Z drugiej strony są też historie osób wychowanych w rodzinach ziemiańskich, które mieszkały w olbrzymich pałacach i dworach - ma to niezwykła wartość historyczną.

Komentarz został ukrytyrozwiń

co najmniej

Komentarz został ukrytyrozwiń

Biorąc po uwagę fakt, że wojna wybuchła 71 lat temu, to trzeba się spieszyć, ponieważ ci co pamiętają coś z autopsji mają conajmniej ponad 80 lat.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2016 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.