"Życie jest tym co się nam przydarza" - o wierszach Karaska

Dodał(a): Monika Dębska
2011-03-23 21:24
Odsłon: 1887
Komentarzy: 0

Tagi:

Gry słów. Tu wszystko może się zdarzyć. A w tym nic nas nie zaskoczy. Nawet to, że na pewno wjedziemy do królestwa niebieskiego na wielbłądach. Nawet, gdy dowiemy się, czy można przespać się z epoką i co wypływa z genitaliów autora?

Wiersze Krzysztofa Karaska momentami przerażają. Przerażają dosadnością i bezpośredniością. Zauważa autor problemy współczesne - jest w wierszach filozofem epoki. Niektóre wiersze przypominają wykłady z filozofii. Ale patrzy autor nie tylko przez szkiełko... Straszy nas, czytelników, że "wkrótce już wszyscy będą ślepi". A autor widzi o wiele więcej - "przedmioty mają swoją pamięć. Notują sceny z naszego życia o których nic nie wiemy". Dla Karaska łóżko, stół i stary kałamarz są elementami świata, których w wierszach nie wolno pominąć.

Karasek zdradza tajniki swojego wierszo-pisania: "To ja jestem pisany przez wiersze, nie wiersze przeze mnie". Radzi: "nie oszukuj oszusta, chorobę uzdrawia chory. Lekcja liryki to lekcja pokory", "Musisz wyjść z siebie. Musisz wejść w słowa", "Wiersz wkłada klucz do ust".
Przedstawia swoich mistrzów: Adama Ważyka i Zbigniewa Herberta. Okazuje się po raz kolejny, że wiersze Karaska są bogatym zbiorem aforyzmów, mądrości, błyskotliwych myśli.

Czasami czytelnik czuje się jak dziecko. Na przykład wtedy, gdy Karasek tłumaczy zjawisko palingenezy - plastycznie, przenośnie, uruchamiając całą wyobraźnię.

Jest też w wierszach Karaska miłość. Miłość z twardą dupą i miękkim sercem. Miłość, która nie jest zakochaniem, bo nie wystarczą jej mokre oczy.

Momentami wiersze Karaska przypominają utwory ks. J. Twardowskiego - łatwo mogłabym się pomylić. Jest w nich naiwna wiara dziecka, codzienność, Bóg, którego nie trzeba się bać. Chwilami natomiast otaczają czytelnika barokowym klimatem - jest martwe ciało w rzece, ciemność.