Marek Chyliński

W przepisach ogólnych prawa prasowego (art. 2 i 4) mówi się, że organy państwowe, a także np. przedsiębiorcy stwarzają prasie (a nie dziennikarzom!) warunki niezbędne do wykonywania jej funkcji, a więc udzielają prasie informacji o swej działalności. Dopiero w artykule 11 pojawia się dyspozycja, że dziennikarza jest uprawniony do uzyskiwania informacji w... W przepisach ogólnych prawa prasowego (art. 2 i 4) mówi się, że organy państwowe, a także np. przedsiębiorcy stwarzają prasie (a nie dziennikarzom!) warunki niezbędne do wykonywania jej funkcji, a więc udzielają prasie informacji o swej działalności. Dopiero w artykule 11 pojawia się dyspozycja, że dziennikarza jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4. I to są moim zdaniem jedyne podstawy prawne, które uprzywilejowują dziennikarzy.

Byłbym ostrożny z twierdzeniem, że dziennikarze uzurpują sobie szersze prawa posługując się legitymacjami prasowymi. Dostęp do informacji publicznej gwarantuje każdemu Konstytucja (art. 61) i obowiązująca od 2002 r. ustawa o dostępie do informacji publicznej, na którą czasem warto się powoływać zbierając materiały. Nikt w tych ustawach nie wyróżnia jakoś... Byłbym ostrożny z twierdzeniem, że dziennikarze uzurpują sobie szersze prawa posługując się legitymacjami prasowymi. Dostęp do informacji publicznej gwarantuje każdemu Konstytucja (art. 61) i obowiązująca od 2002 r. ustawa o dostępie do informacji publicznej, na którą czasem warto się powoływać zbierając materiały. Nikt w tych ustawach nie wyróżnia jakoś specjalnie dziennikarzy, więc bez przesady. A przy okazji proszę mi wierzyć, że znajomość prawa działa dużo lepiej niż jakiś papier. I jeszcze jedno - zauważyłem, że wielu, zwłaszcza młodych dziennikarzy legitymacje traktuje niemal jak jakiś fetysz, uważając , że mogą one być kluczem do kolejnego stopnia wtajemniczenia. Wymienię instytucje, gdzie są one naprawdę niezbędne: Sejm, administracja centralna, wymiar sprawiedliwości i policja. Tylko tyle i aż tyle.

Współtworząc "Dziennikarstwo" (drugim autorem jest Stephan Russ-Mohl, szwajcarski medioznawca i dziennikarz) liczyłem na wywołanie dyskusji o kondycji ludzi uprawiających ten zawód i o kondycji miejsc, gdzie się go uprawia, czyli mediów. Sądząc po głosach na forum moje oczekiwania były słuszne. Podtrzymuję twierdzenie, że polskie dziennikarstwo jest... Współtworząc "Dziennikarstwo" (drugim autorem jest Stephan Russ-Mohl, szwajcarski medioznawca i dziennikarz) liczyłem na wywołanie dyskusji o kondycji ludzi uprawiających ten zawód i o kondycji miejsc, gdzie się go uprawia, czyli mediów. Sądząc po głosach na forum moje oczekiwania były słuszne. Podtrzymuję twierdzenie, że polskie dziennikarstwo jest dziś w najlepszym momencie swojego rozwoju, a odległe miejsce Polski na mapie wolności prasy tylko wzmacnia moje przekonanie. Czasem jesteśmy lepsi od miejsc, w których tworzymy, a czasem jest wręcz przeciwnie. Fragment o funkcjach dziennikarstwa jest równie dobry do wywołania dyskusji jak kilka innych z tej książki. Proszę zauważyć, że w moim tekście wśród zadań dziennikarzy nie wymieniam "służby społeczeństwu i państwu", jak czyni to chociażby ustawodawca w artykule 10 prawa prasowego, prawa z 1984 roku! Ilu dziennikarzy gotowych jest zaakceptować taki zapis? A on obowiązuje.