Anna Kusak

Basiu, jako "prawie Tunezyjka" powiem, ze bardzo mi sie Twoj tekst podobal. Tabraka jest rzeczywiscie rejonem jeszcze niezbyt mocno skażonym turystyką. Ja osobiście nigdy tam nie byłam, ale znam te rejony, bo mój mąż mieszka właśnie w tej części kraju, do Tabarki mamy rzut beretem. Tym razem, to pewnie jeszcze sie nie wybiore, ale nastepnym to... Basiu, jako "prawie Tunezyjka" powiem, ze bardzo mi sie Twoj tekst podobal. Tabraka jest rzeczywiscie rejonem jeszcze niezbyt mocno skażonym turystyką. Ja osobiście nigdy tam nie byłam, ale znam te rejony, bo mój mąż mieszka właśnie w tej części kraju, do Tabarki mamy rzut beretem. Tym razem, to pewnie jeszcze sie nie wybiore, ale nastepnym to juz w koncu musze, bo az wstyd. Pozdrowionka dla Ciebie :)

We Wrocławiu dokładnie to samo. Jedzenie pod cmentarzem, coca-cola, zabawki - żenujące!

Mateuszu, zdjęcia piękne w jesiennym klimacie. Podoba mi się :)

Adamie ręce mi opadają, jak to czytam. Popieram słowa Ewy, każdemu należy się szacunek, jakiej by nie był narodowości. Cmentarze są w Polsce i to my powinniśmy o nie dbać. Czy to jest cmentarz żydowski, muzułmański, czy polski. Nie rozumiem ludzi, którzy widzą tylko czubek własnego nosa i mówią martwmy się o to, co polskie, reszta nie powinna nas... Adamie ręce mi opadają, jak to czytam. Popieram słowa Ewy, każdemu należy się szacunek, jakiej by nie był narodowości. Cmentarze są w Polsce i to my powinniśmy o nie dbać. Czy to jest cmentarz żydowski, muzułmański, czy polski. Nie rozumiem ludzi, którzy widzą tylko czubek własnego nosa i mówią martwmy się o to, co polskie, reszta nie powinna nas obchodzić. Dbajmy o cmentarze polskie, pomagajmy tylko dzieciom polskim, wojna w Afryce czy na Bliskim Wschodzie? - przecież to nie nasza sprawa. Otóż nie, drogi Adamie, wszystko jest naszą sprawą, nawet jeśli wydaje Ci się, że jest inaczej! Ludzie są zawsze ludźmi i najpierw należy zauważyć właśnie to, a nie narodowość danej osoby!!!

:)

No koni nie ma, bo musiałam się zdecydować na konkretne zdjęcia i okazało się, że niestety konie są tym elementem, z którego muszę zrezygnować, bo zbyt pospolity. Postawiłam więc na orientalizm, a konie mam u siebie w albumie. Te tunezyjskie tez są kochane ;)

Mariuszu, foty piękne, klimatyczne. Bije z nich pewien spokój, naprawdę rewelacja. Tylko niektóre na moje oko ciut ciemne i ten pastuch na jednej fotce tez trochę przeszkadza.

Aga, jeszcze nie byłam, ale wybieram się do Tunezji znów (mam nadzieję, że niebawem) i z chęcią tam zajrzę :) P.S. Basiu, Twoje uwagi przeczytałam i bardzo Ci za nie dziękuję. Trochę się z Tobą zgadzam, bo zdjęcia, które wymieniłaś miałam w pewnej chwili usunąć, ale zrezygnowałam.

Hehe... Rafale, pomysł całkiem ciekawy :D

Mam tylko kilka zdjęć. W ogóle galeria miała być ciut pokaźniejsza, ale redakcja czuwa ;) Nie wiedziałam co wybrać, bo dużo ciekawych zdjęć porobiłam, a jeszcze ten sentyment... Pozdrawiam Basiu serdecznie :)

No całkiem fajna taka forma pracy.

Stefanio, bardzo dobry temat. Podoba mi się, jak to opisałaś i że się tym w ogóle zainteresowałaś.

A ja żałuję, że nie miałam możliwości z Panem Cejrowskim porozmawiać. Tylko ja bym wolała o podróżach, gdyż poglądów politycznych i przekonań Pana Wojciecha nie popieram, za to jako podróżnika bardzo go sobie cenię. Uwielbiam czytać jego książki, oglądać programy. Bardzo podoba mi się tez jego sprzeciw wobec niszczącej cywilizacji w dzikich rejonach.... A ja żałuję, że nie miałam możliwości z Panem Cejrowskim porozmawiać. Tylko ja bym wolała o podróżach, gdyż poglądów politycznych i przekonań Pana Wojciecha nie popieram, za to jako podróżnika bardzo go sobie cenię. Uwielbiam czytać jego książki, oglądać programy. Bardzo podoba mi się tez jego sprzeciw wobec niszczącej cywilizacji w dzikich rejonach. Właśnie z Wojciechem Cejrowskim jest tak dziwnie, że wielu nie lubi go za jego poglądy, a wręcz uwielbia jako podróżnika.

Super, we Wrocławiu sypali mandalę podczas Brave Festivalu. Niesamowity widok. Coś fascynującego.

Cudne stworzenia...

Piękne i dumne zwierzęta...

Zastanawiamy się z siostrą, czy nie pozwać weterynarza za błąd w sztuce lekarskiej. Jeżeli ktoś może mi pomóc lub cokolwiek doradzić poproszę o kontakt na maila.

Dodam jeszcze tylko, że weterynarz, który zaniedbał sprawę nazywa się Krzysztof Kmiecik.

Basiu, bo to jest trudne do napisania. Marchia zaczęła kolkować dzień wcześniej gdzieś o 13-15, przyjechał weterynarz, podał jej leki i powiedział, że mamy z nią spacerować. Spacerowałyśmy tak całą noc, dzwoniąc dosłownie co dwie godziny do weterynarza, bo nic się nie zmieniało. Wydawało nam się, że coś jest nie tak. Weterynarz kazał czekać do 6, jak nic... Basiu, bo to jest trudne do napisania. Marchia zaczęła kolkować dzień wcześniej gdzieś o 13-15, przyjechał weterynarz, podał jej leki i powiedział, że mamy z nią spacerować. Spacerowałyśmy tak całą noc, dzwoniąc dosłownie co dwie godziny do weterynarza, bo nic się nie zmieniało. Wydawało nam się, że coś jest nie tak. Weterynarz kazał czekać do 6, jak nic się nie zmieni to przyjedzie. Zadzwoniłyśmy o 5, przyjechał na miejsce koło 7. Klacz dostała te same leki, co dzień wcześniej. Zbadał ją ponownie i stwierdził lekkie zatkanie okrężnicy, które powinno przejść. Powiedział, że taka kolka może trwać nawet do 3 dni. Potrzymał ją do prawie 11, gdzie klacz chodząc już dosłownie się słaniała na nogach. Od godz. 5 rano było coraz gorzej. Były momenty, gdzie z bólu się już rzucała na ziemię. Ok. 11 weterynarz stwierdził, że przewóz do kliniki będzie jednak nie zbędny, bo na jego oko, to coś za bardzo ją boli. Wsadziłyśmy klacz razem ze źrebakiem i pojechałyśmy do kliniki do Tyńca, gdzie są inni weterynarze. Została zbadana (w ten sam sposób w który trzy godziny wcześniej badał ją weterynarz w stajni) i lekarz od razu stwierdził skręt jelit. Klacz prawie natychmiastowo została położona na stół operacyjny. Gdy ją jednak otworzono, lekarze, którzy ja operowali stwierdzili, że niestety koń jest nie do uratowania, nastąpiła już martwica niektórych części jelit, a przy odkręcaniu część zawartości jelit zaczęła się wylewać do jamy brzusznej. Mogli ją zoperować, ale powiedzieli, że pożyje jeszcze 2 dni i będzie cierpieć. Musiałyśmy więc z siostrą podpisać zgodę na uśpienie klaczy. Weterynarze operujący powiedzieli, że gdyby koń przyjechał dzień wcześniej, nawet wieczorem, to udałoby się ją uratować. Niestety zawierzyłyśmy słowom wcześniejszego weterynarza. Nie potrafimy zrozumieć, jak weterynarz mógł się tak bardzo pomylić... W klinice też nie dowierzali. Źrebak wrócił do domu bez mamy, na środkach uspokajających. Smutno patrzeć na taką małą sierotkę... Klacz niepotrzebnie cierpiała przed śmiercią. Tylko ją męczyłyśmy prowadzając, a ona już sił nie miała, tak ją bolało. W klinice przed operacja w jej oczach widziałam już obojętność. Tak jakby nie chciało jej się już żyć. Jeden dzień zadecydował o jej śmierci. Niesamowita pomyłka lekarza.

Piszę otwarcie, że galeria ta jest dla mnie osobistą formą pożegnania z tym koniem i tak to należy traktować. Dlatego galeria znajduje się w dziale moje trzy grosze. Trudno uwierzyć, że gdzieś indziej jej będzie lepiej. Pozostaje więc smutek, żal i wspomnienia...