Ci autorzy uważają, że jeśli cokolwiek napiszą, to my powinniśmy to przyjąć bez mrugnięcia okiem i natychmiast zamieścić. Najlepiej na czołówce i niech wisi co najmniej dwa tygodnie. No, niestety, w żadnej gazecie nie jest tak dobrze, u nas także, bo jesteśmy regularną redakcją a nie towarzystwem wzajemnej adoracji.

Żeby wprowadzić odpowiedni nastrój grozy, napiszę, jak powstaje tekst w tradycyjnej redakcji.

Dziennikarz "idzie w miasto"

Na początku, albo jest jakieś wydarzenie, albo się wymyśla temat. Zazwyczaj robią to redaktorzy na kolegium albo kierownik działu. Wtedy wyznacza się dziennikarza, który zrealizuje materiał. Redaktor ustala z dziennikarzem, jak zrobić artykuł – z kim porozmawiać, jak napisać, na co zwrócić uwagę, co nowego można wyciągnąć, jak go zilustrować, jaka ma być objętość, itd. Potem dziennikarz "idzie w miasto". Gdy wraca, dodzwania szczegóły, pisze tekst i oddaje redaktorowi – kierownikowi działu bądź redaktorowi prowadzącemu wydanie. Redaktor czyta i… bardzo często zwraca dziennikarzowi tekst do uzupełnienia. Po poprawkach artykuł wraca do redaktora.

Kiedyś już pisałam, że często się zdarza, iż na drugi dzień dziennikarz nie poznaje swojego tekstu w gazecie. Z czterech tysięcy znaków, zostaje półtora, często zmieniony jest tytuł, czasem kolejność akapitów. Po jakimś czasie młody człowiek pracujący w gazecie uczy się, że nie należy się przywiązywać do swoich tekstów. To naprawdę dobra rada.

Zerżnięcie. Dlaczego kolumna nie jest z gumy?

Najbardziej bolesne dla autora jest tzw. ścięcie tekstu (popularnie zerżnięcie). Wiem to z doświadczenia. Ja (i wszyscy redaktorzy pracujący w Wiadomościach24.pl) na początku cierpieli, gdy redaktor stawiał im pytanie: "sam zetniesz, czy ja mam to zrobić"? I argumenty, że nad tekstem siedziało się kilka godzin, że aby go napisać o szóstej rano jechaliśmy na drugi koniec miasta w strugach deszczu, że pies nas pogryzł po kostkach, że przecież tyle wysiłku kosztowało na zdobycie wszystkich wypowiedzi, że kompozycja taka doskonała i temat interesujący itd. Redaktor słucha tego ze stoickim spokojem. Gdy już kończymy tyradę – zazwyczaj pada kultowe hasło: kolumna nie jest z gumy (jest też wersje hard core – "kolumna nie kondom"). Smutna prawda, ale prawda. Zresztą sam profesor Walery Pisarek zwykł mawiać: Każdy tekst skrócony o połowę, zyskuje o połowę na swojej wartości.

W internecie tekst czyta się dłużej...

W internecie jest inaczej. Nie ograniczają nas szpalty czy powierzchnia kolumny. Jednak warto pamiętać, że zwarty, skondensowany tekst, jest bardziej wartościowy (dlatego tępię u niektórych autorów grafomańskie zapędy). Ten sam materiał w internecie czyta się o jedną czwartą dłużej niż w wydaniu papierowym.

Także w internetowym dziennikarstwie obowiązują pewne standardy.
Niestety, są autorzy, którzy nie przyjmują uwag redakcji, że tekst należy poprawić, że jeśli jest oparty na jakimś konflikcie, to powinny zostać przedstawione stanowiska obu stron, że materiał jest "o niczym" i autor powinien się zastanowić, co właściwie chce przekazać czytelnikowi (bo zapis myśli nieuczesanych można publikować na blogu, ale nie w gazecie).