O Karolince z Bzinicy

O tej historii wiedzieli domownicy i inni mieszkańcy Bzinicy – wsi w woj. opolskim. My, przyjezdni, nie mieliśmy zielonego pojęcia, że we wsi, do której przyjeżdżamy kilka razy w roku, rozgrywała się akcja tej popularnej piosenki.

Tym razem do Bzinicy zawitaliśmy z okazji Wszystkich Świętych. Po rutynowej inspekcji grobów, rozrzuconych po różnych cmentarzach w niedalekiej okolicy, wylądowaliśmy u rodziny na obiedzie. Kiedy wujek zaczął mówić o Karolince, nie dowierzałem. Jedyne potwierdzenie jego słów znajdowało się niedaleko domu – na opuszczonym cmentarzu ewangelickim.

Zapomniany cmentarz

Cmentarz nosi miano opuszczonego. Dotarcie do niego było już samo w sobie trudne. Leży na uboczu wsi, w małym lasku. Nie prowadzi do niego żadna droga, jedynie wiejska ścieżyna. Na wysokim grabie widnieje biała tabliczka z czarnym napisem – „Cmentarz ewangelicki, nieczynny od 1945r. Obecnie miejsce po cmentarzu”. Samo miejsce nie przypomina mi w ogóle dzisiejszych, przepełnionych nekropolii, odwiedzanych tłumnie przez babcie, popłakujące rzewnie nad zmarłymi krewnymi. Zamiast pięknych, marmurowych płyt, nawałnicy chryzantem i zniczy, widzę niskie i płaskie groby, częściowo strawione przez czas, z malowniczą pajęczyną pęknięć na każdym. Pośrodku nich stoi kapliczka. To, że jest to kapliczka, powiedział mi wujek – inaczej nie dałoby się odgadnąć, że rozwalony, czworokątny kawał muru może być jakimkolwiek, choćby najmniejszym, budynkiem sakralnym (czy nawet w ogóle budynkiem). Od razu ogarniają mnie wątpliwości, jak odnajdziemy grób Karolinki – w końcu każdy z nich jest prawie identyczny. Mój wujek je rozwiewa – był tu już kiedyś, zna jego położenie. Okazuje się, że to jedyny „jako-tako” wyglądający nagrobek – inne, niezwykle strawione przez czas, stoją zapomniane, skrywając pod sobą zmarłych właścicieli.

Miejsce spoczynku

…Karoliny Kleinbert zaintrygowało mnie. Wyglądało jak dzisiejsze „groby zastępcze” – drewniana obudowa z krzyżem, którą potem rozbiera się i stawia pomnik. Ten Karoliny wyglądał identycznie, tyle że pod krzyżem leżała prostokątna, murowana tablica z blaszaną, owalną planszą, na której widniał napis po niemiecku. Tkwił też na nim barwny, sztuczny kwiat i tlący się znicz – oznaczało to, że KTOŚ pamiętał o zmarłej. Rozszyfrowałem napis – „Tutaj spoczywa w Bogu moja kochana żona, nasza dobra matka i babcia, Karoline Kleinbert, 11.07.1884r. – 13.06.1939r.”. Ku czci zmarłej zapaliłem znicz. W końcu to dzień pamięci o tych, którzy odeszli.