@ Arkadiusz Gębka /Kontekst tej sytuacji jest jednak szerszy i nawet jeśli nie usprawiedliwia zachowania pana posła to na pewno dookreśla postawę Ewy Stankiewicz. / Czym to zdanie różni się od tego: Kontekst tej sytuacji jest szerszy i nawet jeśli nie usprawiedliwia zachowania dziennikarki, to na pewno dookreśla postawę pana posła. W czym... @ Arkadiusz Gębka /Kontekst tej sytuacji jest jednak szerszy i nawet jeśli nie usprawiedliwia zachowania pana posła to na pewno dookreśla postawę Ewy Stankiewicz. / Czym to zdanie różni się od tego: Kontekst tej sytuacji jest szerszy i nawet jeśli nie usprawiedliwia zachowania dziennikarki, to na pewno dookreśla postawę pana posła. W czym problem, czy aby nie w podkreślaniu tego, co "na pewno" ? A kontekst jest znacznie szerszy.

@ Arkadiusz Gębka / Proszę zerknąć w jakiej atmosferze działał Stefan Niesiołowski.../ Niesiołowski bierze spore pieniądze za to, żeby nie poddawać się "atmosferze". Nawet "uroczyście" ślubował. I wzywał Boga: "dopomóż" uczciwie i rzetelnie...stać na straży prawa i Konstytucji. No, ale przecież jest "tylko"... @ Arkadiusz Gębka / Proszę zerknąć w jakiej atmosferze działał Stefan Niesiołowski.../ Niesiołowski bierze spore pieniądze za to, żeby nie poddawać się "atmosferze". Nawet "uroczyście" ślubował. I wzywał Boga: "dopomóż" uczciwie i rzetelnie...stać na straży prawa i Konstytucji. No, ale przecież jest "tylko" grzesznym człowiekiem. Ciekawsze jest to, że już dawno po opadnięciu emocji podtrzymywał swoje zdanie i utrzymywał, że nie przeprosi. A tu, ( o niewdzięczny ! ), partyjny boss nakazuje przeprosić. I co zrobi pan poseł ? Wygra partyjna podległość, czy obrona własnego przekonania ? No chyba, że pan poseł dojdzie do wniosku, że nie miał racji, co jednak, wziąwszy pod uwagę utrzymywanie własnego zdania w emocjonalnie stabilnym stanie, powinno zastanowić wyborców. (tych zastanawiających się w ogóle) Nie uważa Pan ? Może jednak nie stanie się nic, może to tylko ( jak zwykle) teatrzyk odstawiony na potrzeby chwili. Czas zresztą sprzyja szybkiemu zapominaniu...

@ Jadwiga Kowalczyk / Ale CBA, PiS i Tomek stoją ponad prawem. / Nie stoją. To byłoby za proste. Tak zwana prowokacja policyjna wyklucza zastosowanie powyższych art. k.k. i jest regulowana w ustawie o policji, w art 19a ust. 2. Natomiast zawsze będzie można stawiać pytania o celowość, etykę, itp, przy tego rodzaju rozwiązaniach prawnych.

@ Juliusz Bortkiewicz /To zadam teraz zasadnicze pytanie - kto w końcu tu balował przez ostatnie lata, Grecy czy Polacy?/ Nie znajdzie Pan odpowiedzi na to pytanie porównując kursy walut. Nie jest to bowiem liczenie we wspólnym mianowniku. Czym innym jest wpływ Grecji na kurs całej strefy EURO z Niemcami i Francją, do walut potęg gospodarczych,... @ Juliusz Bortkiewicz /To zadam teraz zasadnicze pytanie - kto w końcu tu balował przez ostatnie lata, Grecy czy Polacy?/ Nie znajdzie Pan odpowiedzi na to pytanie porównując kursy walut. Nie jest to bowiem liczenie we wspólnym mianowniku. Czym innym jest wpływ Grecji na kurs całej strefy EURO z Niemcami i Francją, do walut potęg gospodarczych, a czym innym wynikający z problemów strefy EURO wpływ na kurs złotego do EURO. Proszę spojrzeć na kursy GBP/EUR i USD/EUR: http://stooq.pl/q/?s=gbpeur http://stooq.pl/q/?s=usdeur Te waluty zyskiwały do EURO. Złoty tracił. Polacy nie żyli być może bardziej ponad stan, niż Grecy, ale ponad stan żyli i żyją. To prawda. A propos Grecji jeszcze. Polecam historię gospodarczo-polityczną Grecji ostatnich dwóch wieków. Historia, jak w porzekadle, zatacza koło. Niemal idealnie. "Balowanie" Greków to kolejny mit. W tym sensie, że nie "balowali" wszyscy, tylko strefa budżetowa, rozdęta do absurdalnych granic. Skorumpowana i bez skrupułów. Przekupiona również za pieniądze z zagranicy. Z parlamentarzystami włącznie. Takim samym mitem jest "lenistwo" Greków i tym podobne ogólniki. Do Greków jako Narodu można mieć pretensje, że tak dali się ogłupić własnym politykom. Szczególnie wstępując do strefy EURO na zabójczych dla gospodarki warunkach. I to jest przestroga dla nas.

Panie Piotrze, Sam jestem ciekaw, jak sprawa wyglądała w okresie międzywojnia. Wracając do sedna, napisał Pan: " Nie funkcjonował mechanizm powodujący, że każdego płacącego studenta należy utrzymać jak najdłużej, a jego wyrzucenie oznacza finansową stratę dla uczelni. " W "normalnym" świecie strata płacącego studenta nie... Panie Piotrze, Sam jestem ciekaw, jak sprawa wyglądała w okresie międzywojnia. Wracając do sedna, napisał Pan: " Nie funkcjonował mechanizm powodujący, że każdego płacącego studenta należy utrzymać jak najdłużej, a jego wyrzucenie oznacza finansową stratę dla uczelni. " W "normalnym" świecie strata płacącego studenta nie jest stratą dla uczelni. Ale dlaczego. Dlatego, że brak wpływu z czesnego za "straconego" studenta rekompensuje wysokość wpłat dokonana przez resztę. Dzięki jakości kształcenia. W ten sposób zostaje uzyskana równowaga między ilością studentów a jakością kształcenia. Jakością weryfikowaną przez rynek. Do tego stopnia, że uzyskanie bankowej pożyczki na określone studia nie jest problemem, ponieważ "wartość" absolwenta jest bardzo precyzyjnie znana już na starcie. I jest to wartość zapewniająca zdolność kredytową. To zabezpiecza obie strony. Studenta również, który wie jak długo przyjdzie mu po studiach spłacać zaciągnięte wcześniej zobowiązania. A u nas ? U nas nic nie jest "normalne". Niech mi Pan odpowie, dlaczego np Uniwersytet Warszawski nie może pozyskać studentów z zagranicy w "odpowiedniej" cenie? Tylko zmuszony jest stanąć do, jak Pan to ujął, "konkurencji" z prywatnymi uczelniami o studenta, obniżając wymagania ? Czy to tylko kwestia bzdurnych przepisów, według których kasa zależy od liczby studentów, czy także po prostu zwykła niemożność pozyskania zagranicznych studentów ? A jeśli tak, to dlaczego ? Czy czasem nie dlatego, że nie jest zdolny zaoferować odpowiedniej jakości kształcenia ? A przecież Pana rozumowanie opiera się na, jak rozumiem, potencjalnej zdolności do tego... Czy nie jest to jednak myślenie życzeniowe ? Czy światowe rankingi kłamią ..? Wracając do lat osiemdziesiątych, jakość kształcenia, również według mnie wątpliwa choć lepsza, wynikała z zadekretowanej odgórnie ilości studentów. Stąd można było dopasować wymagania do tejże ilości. I ta wypadkowa okazywała się wyższa, niż obecnie. Ale jak to się ma do jakości kształcenia rozumianej nie względnie wobec dwóch okresów w Polsce, ale bezwzględnie do jakości kształcenia w świecie ?

@ Piotr Madajczyk Zgadzam się z większością wniosków. Jednak jako uczestnik starego systemu i student dobrej, technicznej uczelni, byłbym daleko bardziej ostrożny w kategorycznym formułowaniu: " Ja na szczęście zahaczyłem życiorysem o okres, gdy na polskich uczelniach (w moim przypadku Uniwersytet Warszawski) obowiązywały inne zasady i... @ Piotr Madajczyk Zgadzam się z większością wniosków. Jednak jako uczestnik starego systemu i student dobrej, technicznej uczelni, byłbym daleko bardziej ostrożny w kategorycznym formułowaniu: " Ja na szczęście zahaczyłem życiorysem o okres, gdy na polskich uczelniach (w moim przypadku Uniwersytet Warszawski) obowiązywały inne zasady i wartości. " "Wartości" to pojęcie bardzo ogólne i obszerne... 1. Akceptacja ściągania. Niewątpliwie doszedł czynnik ekonomiczny. Niewątpliwie wówczas weryfikowano delikwenta bardziej wnikliwie. Jednak sposób tej weryfikacji zależał od prowadzącego ćwiczenia i wykłady. Bywało bardzo różnie. Do tego dochodził nacisk na uzyskany wynik, a nie na właściwe kroki do jego uzyskania, stąd jeśli wynik był efektem bardzo obszernych obliczeń, czasem wystarczyło ściągnąć początek i koniec. Najważniejsze jednak, że na uczelnię trafiali ludzie, którzy byli co prawda lepiej wykształceni, ale podejście do ściągania mieli, obawiam się, nie lepsze, niż dziś. I był to efekt podejścia do ucznia na etapie podstawowym i średnim, gdzie mniej lub bardziej pilnowano uczniów, ale nie zdołano zaszczepić etyki w postępowaniu. A to z kolei był efekt czasów, gdzie "badylarz" ( z całym szacunkiem dla badylarzy), wychodził na "wygranego", a nie absolwent uczelni. Stąd, moim zdaniem, była powszechna aprobata wśród studentów do sięgania po "wszystkie środki", by zdobyć niewiele na rynku warty "papier". 2. Plagiaty Podobny problem. Na palcach jednej ręki mogę policzyć studentów, którzy jakikolwiek projekt wykonali od początku do końca samodzielnie. Funkcjonowały "podkładki" w postaci projektów już ocenionych pozytywnie. Należało tylko projekt "dostosować" do własnych warunków brzegowych. Oczywiście weryfikacją był egzamin ustny, jednak zasada, co do swej istoty, według mnie, była podobna. Ostatnia rzeczą, która mogła studentowi przyjść do głowy, była nieetyczność własnej postawy. Dosłownie - ostatnią. Dodatkowo nie było przecież żadnego automatycznego systemu, wyłapującego plagiaty. Reasumując, byłbym jednak ostrożniejszy w wygłaszaniu uogólnień, dotyczących "wartości".

Panie Marku, Ja nie pisałem o dopingu. Pisałem o wyczynie. I to jest tabu. Tabu w tym sensie, że z przyczyn rozmaitych interesów zbiorowych "pomija" się ten temat w dyskusji publicznej. Napisałem w cudzysłowie, dlatego właśnie, że nie jest to kwestia cenzury, a tego, że nie ma zapotrzebowania na prawdę. Jest zapotrzebowanie na sukces. A... Panie Marku, Ja nie pisałem o dopingu. Pisałem o wyczynie. I to jest tabu. Tabu w tym sensie, że z przyczyn rozmaitych interesów zbiorowych "pomija" się ten temat w dyskusji publicznej. Napisałem w cudzysłowie, dlatego właśnie, że nie jest to kwestia cenzury, a tego, że nie ma zapotrzebowania na prawdę. Jest zapotrzebowanie na sukces. A przecież na chłopski tylko rozum sprawę biorąc, doprowadzanie organizmu regularnie w treningu do granic wytrzymałości, musi mieć negatywny skutek. I ma. Tyle tylko, że ten skutek całkowicie został przykryty propagandą sukcesu. I to niezależnie w zasadzie od szerokości i długości geograficznej, ustroju państwa, dochodu narodowego, itp.

Panie Marku, Cóż w tym dziwnego - chciałoby się rzec. Ludzie, instytucje i państwa mają swoje interesy. Każda, dosłownie każda sprawa, znajdzie swoją, różną wypadkową. Co oczywiście nie oznacza, że przypadków hipokryzji nie należy wskazywać. Przeciwnie, to zawsze pożyteczne ćwiczenie, sprowadzające z chmur na ziemię. Jednak tytuł jest na takim... Panie Marku, Cóż w tym dziwnego - chciałoby się rzec. Ludzie, instytucje i państwa mają swoje interesy. Każda, dosłownie każda sprawa, znajdzie swoją, różną wypadkową. Co oczywiście nie oznacza, że przypadków hipokryzji nie należy wskazywać. Przeciwnie, to zawsze pożyteczne ćwiczenie, sprowadzające z chmur na ziemię. Jednak tytuł jest na takim poziomie uogólnienia, że staje się truizmem. Największą hipokryzją, dotyczącą samego sportu, jest chyba brak powszechnej konstatacji, że wyczyn w sporcie jest szkodliwy dla zdrowia. To jest po prostu temat tabu, nie dzięki cenzurze, a dzięki, powiedzmy, braku zapotrzebowaniu na prawdę, mające właśnie źródło w przeróżnych, zbiorowych "interesach".

Panie Marku, tekst czytałem już wcześniej. Bez szczegółowej dyskusji nie mogę zająć stanowiska wobec Pańskiego: "z przysięgami to jest tak" :) A w moim pytaniu do Autora chodzi o ustalenie dwóch faktów.

@ Juliusz Bortkierwicz Z ciekawości zapytam: 1. W którym roku zdjął Pan mundur ? 2. Którą przysięgę Pan składał ? Czy tę z ustawy z 22.11.1952 roku ?

To samo IP Pawle, czy twierdzisz tak po analizie całego browser fingerprint ? :)

A tak przy okazji. Coś dla zwolenników patosu podczas igrzysk wszelakich. Lekcja profesjonalizmu: http://www.youtube.com/watch?v=5jeUINzHK9o A śpiewa taka jedna dresiara :) I niech ktoś z ręką na sercu powie, że ciarki nie przechodzą :)

No i zakpił kpiarz z kpiarzy. Taka nasza (dr)wina powszednia. Bić się w piersi przyjdzie, Adamie :)

/... aż chce się oglądać turniej na miarę XXI wieku, a nie skansen ziemi polskiej./ "Miara XXI wieku" i całkowite zaprzeczenie skansenu, zostały najpewniej wyrażone w oficjalnej piosence EURO, w której to kręcąca krągłościami swymi niejaka Oceana, wyśpiewuje : O o o o o O o o o o Yeah ah ah ah ah Yeah ah ah ah ah (...) Make my heart... /... aż chce się oglądać turniej na miarę XXI wieku, a nie skansen ziemi polskiej./ "Miara XXI wieku" i całkowite zaprzeczenie skansenu, zostały najpewniej wyrażone w oficjalnej piosence EURO, w której to kręcąca krągłościami swymi niejaka Oceana, wyśpiewuje : O o o o o O o o o o Yeah ah ah ah ah Yeah ah ah ah ah (...) Make my heart beat like a drum Like drum, drum, drum Koko, spoko, bum, drum. Yeeeaaah. Mariaż perfekcyjny.

@ Grzegorz Wink /Znajduje się ono w rosyjskim i np w angielskim. / Inaczej. "Radziecki" znajduje się wyłącznie w polskim. Nawet w rosyjskim jest tylko "sowietskij". I w każdym innym jest to w różnych wariantach "soviet..." Przynajmniej według tłumacza Google ;) @ Autor Ciekawe, ale brakuje mi dokładnego źródła... @ Grzegorz Wink /Znajduje się ono w rosyjskim i np w angielskim. / Inaczej. "Radziecki" znajduje się wyłącznie w polskim. Nawet w rosyjskim jest tylko "sowietskij". I w każdym innym jest to w różnych wariantach "soviet..." Przynajmniej według tłumacza Google ;) @ Autor Ciekawe, ale brakuje mi dokładnego źródła pochodzenia słowa "radziecki". Kto, kiedy, itd. O ile jest to oczywiście ustalone. To, że słowo zostało narzucone po wojnie - to trochę mało...

Cuda się zdarzają : / Trzy radiowozy słupskiej drogówki od wczesnego rana kontrolują na drogach kierowców. Wyniki w końcówce długiego weekendu mogą zaskakiwać: wśród kilkuset skontrolowanych nie ujawniono ani jednego nietrzeźwego./ http://www.gp24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20120506/POMORZE/120509851

@ BARBARA Romer Kukulska Panie używają esperanto: http://translate.google.pl/#eo|pl|koko Francuzom też się będzie dobrze kojarzyć :)

@ Jadwiga Kowalczyk /... zbiorowego ryku, rytmicznego podskakiwania i chóralnego bełkotu .../ W mediach mówią, że to poczucie jedności narodowej :)

@ Marta Jenner / Ryzykowne stwierdzenie - wymaga założenia, że głupcy stanowią większość;)/ Znacznie mniej ryzykowne stwierdzenie - mędrcy stanowią mniejszość :) Można nie będąc głupkiem na co dzień, okresowo wychodzić na głupka. Np regularnie, co 4 lata :)

@ Andrzej Chorążewicz Ja bym rzekł: Umiar. We wszystkim. Nawet w stosowaniu umiaru :) No ale człowiek to nie maszyna. Emocje nie śpią. A te umiarom nie służą zwykle.