+ za solidną robotę.

Duuuży sukces! Ja też się nie dziwię, bo w końcu sprawdzane było: "czy i w jaki sposób użyteczność witryny przekłada się na jej popularność. Badano łatwość i intuicyjność obsługi, przyjazność serwisów oraz atrakcyjność funkcjonalności" - jak pisze Paweł. A W24 w stosunku do innych serwisów nawigację mają świetną i w dodatku w zasadzie bez śmieci.

+ Za złożenie wielu elementów w jedno zjawisko społeczne.

+ za opracowanie materiału

+ za całość, dla wszystkich autorów. Ale specjalne uznanie dla Marty.

+ za to, że autor wiedział co pisze, a nie pisał co wie. Tylko niech ktoś poprawi istotny błąd. Wszak normą jest pisanie Żydzi, a nie żydzi, gdy mówimy o członkach narodu. I dodatkowo - dotyczy samego końca: pytania zadane były chyba we wstępie, a nie "we wstępnie". Czepiam się, ale szkoda, gdy na świetnej pracy jest niepotrzebna rysa.

+

+

+ dla Andrzeja za spójny cykl i dodatkowy + dla Klary za dobre słowo o moim ukochanym, rodzinnym mieście.

Dziękuję i gratuluję pozostałym wyróżnionym. Całkowicie popieram Martę, jeśli chodzi legitymacje.

+ za wykonaną pracę. Zarówno za tą wykonaną w terenie, jak i przy komputerze. Także za temat, niezależnie od tego czy zagrożenie jest realne czy hipotetyczne.

Ciekawa jestem jak wyglądałaby nieoficjalna wypowiedź BOR-u chcąca zdezawuować materiał.

"To nie jest kwestia tendencji społeczno-obyczajowych. Jest to kwestia popularyzacji Internetu..." i „to sieć ułatwia kontakt ludziom uprawiającym zoofilię czy inne nielegalne rzeczy”. Internet to tylko narzędzie. Nóż też jest narzędziem. To czy zostanie użyty do krojenia chleba czy zabicia człowieka zależy od osoby, która trzyma go w... "To nie jest kwestia tendencji społeczno-obyczajowych. Jest to kwestia popularyzacji Internetu..." i „to sieć ułatwia kontakt ludziom uprawiającym zoofilię czy inne nielegalne rzeczy”. Internet to tylko narzędzie. Nóż też jest narzędziem. To czy zostanie użyty do krojenia chleba czy zabicia człowieka zależy od osoby, która trzyma go w ręku. A zachowanie tego człowieka zależne jest nie od narzędzia, jakim akurat dysponuje, ale od wartości w jakich został wychowany i jakie akceptuje, według jakich stara się żyć. W którym miejscu ma ustawioną granicę między dobrem a złem. Między tym, co można tolerować z zaufaniem bezgranicznym, a tym, co też można tolerować, ale czemu trzeba się uważnie przyglądać, bo może się przekształcić w coś społecznie szkodliwego. To nie nóż, powszechnie obecny w każdej domowej kuchni, jest winien, że ktoś został zraniony. "Ale medycyna i technika też się rozwijają, więc środków na zapobieganie i radzenie sobie z tym też powinno być coraz więcej. Więc może nie trzeba być złej myśli..." Nie jestem złej myśli, wręcz odwrotnie, jestem kompletnie niepoprawną optymistką. Wiem natomiast, że technika organów ścigania pozostawia wiele do życzenia i że w tym względzie przestępcy zbyt często wszelkich stróżów prawa wyprzedzają. Mówiąc prościej, np. policja szuka sposobów reagowania na działania przestępców dopiero wtedy, gdy ci narobią już niezłych szkód. Mówiąc symbolicznie przestępca używa GPS-a, a policjant dopiero uczy się korzystać z Worda. Tak było i tym bardziej będzie tak w przyszłości, bo m.in. coś takiego jak poważna, daleko posunięta profilaktyka przestępczości byłoby zbyt dużym ograniczeniem swobód obywatelskich. A medycyna, owszem jest w stanie wyleczyć wiele kiedyś beznadziejnych przypadków i czasem nawet o wiele lat przedłużyć komuś życie, ale groźne dewiacje będzie mogła zneutralizować jedynie przy pomocy środków silnie działających na mózg, co też w imię humanizmu może zostać zakazane. Chodzi o dylemat: czy przy pomocy środków farmakologicznych, w imię dobra innych, z przestępcy można zrobić roślinę. Też naruszy się jego prawa człowieka. „Społecznej akceptacji nie ma,…” Właśnie o to chodzi, że dziś jeszcze dla pewnych zjawisk społecznej akceptacji nie ma, ale te granice akceptacji poszczególnych postaw nie są trwałe, cały czas się przesuwają. I tego co będzie akceptowane i w jakim zakresie za 10, 30 czy 50 lat dziś nie sposób do końca przewidzieć. Zarówno wiara w to, że jakoś to będzie, jak i mocno pesymistyczne obawy nic społeczeństwom nie dadzą. Tylko prawidłowe wnioski wyciągnięte z prawdziwej historii oraz wnikliwa obserwacja teraźniejszości może dać człowiekowi ewentualny obraz pewnych elementów przyszłości. A rozwój społeczno-obyczajowy rozpisany na osi czasu nie pozostawia wątpliwości co do istnienia stałej liberalizacji w tym zakresie. Pole tego co akceptowalne społecznie stale się powiększa, a nie odwrotnie. A to, niestety, upoważnia do pewnego niepokoju. Pozdrawiam autora cytowanych powyżej słów i zapewniam o szacunku dla jego wypowiedzi.

Dla Bartosza oczywiście + za wykonaną pracę, za zbieranie materiału i tekst.

Znajomość historii (szczególnie zmieniającej się obyczajowości) i wiedza, że fanatyczna wiara w pełną rację aktualnej poprawności, która w imię tolerancji i dobra posługuje się nietolerancją, obelgami, obrażaniem i lekceważeniem innych ludzi upoważnia do obaw, że w przyszłości prawa jednostki rozszerzą się do rozmiarów absurdalnych, z ewidentną szkodą dla... Znajomość historii (szczególnie zmieniającej się obyczajowości) i wiedza, że fanatyczna wiara w pełną rację aktualnej poprawności, która w imię tolerancji i dobra posługuje się nietolerancją, obelgami, obrażaniem i lekceważeniem innych ludzi upoważnia do obaw, że w przyszłości prawa jednostki rozszerzą się do rozmiarów absurdalnych, z ewidentną szkodą dla grup społecznych (co dla pojedynczego człowieka w ostateczności dobre nie będzie). To co będzie dalej, bo przecież w imię tzw. humanizmu osoba chora (niedorozwój lub choroba psychiczna) zwalniana jest z odpowiedzialności. Przecież zgodnie z aktualnymi tendencjami zakres humanitarnych przepisów powinien się zwiększać i obejmować coraz większą liczbę ludzi. I nie chodzi o to, że "niektórym wszystko się z homoseksualizmem kojarzy". A określenie "taki typ ludzi" nie jest argumentem merytorycznym. I jest "co tu rozumieć" , bo możliwość funkcjonowania w sieci takiej grupy ludzi i łatwość dotarcia do niej (o czym pisze autor tekstu) wskazuje na to, że ogólnie występujące od kilkunastu lat tendencje społeczno-obyczajowe wielu dewiantów pozbawiają strachu i obaw przed publicznym ujawnianiem się. Przy określonej atmosferze ekstremalnie zachowujący się ludzie czują, że mogą sobie pozwolić na więcej niż dotychczas, czasem na dużo, dużo więcej. Pewne zjawiska, które same w sobie bezpośrednio może i nie zawsze są groźne, mogą otwierać drogę do akceptacji tego, co istotnie jest groźne. To tylko dziś - teraz relacja wartości jest taka, a nie inna. Ale rozpatrując jakieś zjawisko trzeba brać pod uwagę nie tylko dzień dzisiejszy, ale także wnioski płynące z historii jak i trzeba liczyć się z tym, że przyszłość może rozwinąć się w różnych kierunkach, niekoniecznie takich, jakich spodziewają się ci, którzy mają najlepsze intencje. I mam nadzieję, że temat ten uzyskał tak wielu dyskutantów nie tylko dlatego, że jest sensacyjno-seksualny i łatwo się na jego tle rzuca obelgi, tylko dlatego, że może być przyczynkiem do zastanowienia się nad poważnymi zjawiskami i szerszymi tendencjami. Bo one nie muszą, ale mogą zaprowadzić ludzi tam, gdzie by nie chcieli dojść.

(+)

Też jestem zdania, że 31 grudnia powinno się (mówiąc może zbyt dosadnie) ewentualnie świętować radość z przeżycia i dokonań związanych z odchodzącym rokiem, a nadchodzący rok to raczej powinno się zaklinać i okadzać, bo może przynieść niejedną niemiłą niespodziankę. Faktycznie, nie ma się co cieszyć, raczej wskazana czujność. Wszak przyszłość to nieznana... Też jestem zdania, że 31 grudnia powinno się (mówiąc może zbyt dosadnie) ewentualnie świętować radość z przeżycia i dokonań związanych z odchodzącym rokiem, a nadchodzący rok to raczej powinno się zaklinać i okadzać, bo może przynieść niejedną niemiłą niespodziankę. Faktycznie, nie ma się co cieszyć, raczej wskazana czujność. Wszak przyszłość to nieznana bestia, gatunek, który każdy z nas będzie dopiero odkrywał dzień po dniu, tydzień po tygodniu i miesiąc po miesiącu. To jednak chyba nie jest zbyt mądre wierzyć, że nowy rok będzie szczęśliwy. Będzie jak każdy inny. I tylko w zależności od indywidualnej wrażliwości poszczególnych ludzi będzie zawierał różną dawkę nadziei i bólu, wiary i łez, sukcesów i załamań, zwątpień i zrywów, walki i defensywy, cierpienia i śmiechu, odpoczynku i pracy - zwykłego codziennego życia w którym "piękne są tylko chwile". (+)

Łódź, a w dużym stopniu Uniwersytet Łódzki korzysta w ramach offsetu. A Rumuni sami przyjeżdżają już od dawna. Co oczywiście nie wyklucza diabelskich zamiarów Amerykanów. Jednak nie wszystkie, szczególnie te złożone sprawy są tylko albo białe albo czarne.

Fakt, impreza narodziła się w Toruniu. W tym przypadku nie chodzi mi o jakieś specjalne podkreślanie roli Łodzi, raczej ogólnie o nasz polski sukces. Aczkolwiek Łódź oczywiście zyskała, ale myślę, że zasłużenie, bo z roli organizatora wywiązywała się dobrze.

+ za temat i rzetelnie na (99 procent) zrobioną galerię. Ten jeden procent, którego mi brakuje to dziewiąte pudełeczko, dzięki któremu galeria graficznie byłaby pełnią. A w ogóle dużo w tym muzeum jest tych eksponatów?