Szczerze mówiąc bardziej przeraża mnie rasizm wśród ludzi młodych. Starsi, jak napisała Autorka, zachowują rezerwę wobec ludzi o innym kolorze skóry, bo byli wychowani w innych czasach, bo dla nich to nowość, a nowego trzeba się bać i tak dalej, i tak dalej. Natomiast młodsi - bo nie zgodzę się z Autorką, że "Młodzi ludzie są bardziej otwarci na inne... Szczerze mówiąc bardziej przeraża mnie rasizm wśród ludzi młodych. Starsi, jak napisała Autorka, zachowują rezerwę wobec ludzi o innym kolorze skóry, bo byli wychowani w innych czasach, bo dla nich to nowość, a nowego trzeba się bać i tak dalej, i tak dalej. Natomiast młodsi - bo nie zgodzę się z Autorką, że "Młodzi ludzie są bardziej otwarci na inne kultury" - nie lubią (cóż za eufemizm, swoją drogą) czarnoskórych czy Azjatów, "bo nie", bo to wrogowie, bo trzeba ich zwalczać. Tak więc postawa wynikająca u ludzi starszych z niewiedzy, u wielu młodych ludzi wynika z negatywnego nastawienia, bezkompromisowego oceniania i rozstrzygania. Niewiedzę można zniwelować poprzez uświadamianie itd., ale jak poradzić sobie z kimś, kto uważa tak a tak, "bo tak", i jest przekonany o słuszności swoich sądów?

Wino ogólnie podaje się lekko schłodzone, niezależnie od rodzaju. Ogrzewanie go (poprzez trzymanie w dłoniach czaszy kieliszka) jest niewskazane po prostu ze względów smakowych, a savoir vivre tylko to sankcjonuje :) Natomiast koniak, jak słusznie napisała Autorka, można trzymać pełną dłonią, gdyż ogrzany smakuje lepiej :)

"W wielu rejonach Polski przyrzeczenia pierwszokomunijne są traktowane jako oczywiste, jednak czasami podaje się w wątpliwość ich sens, wskazując m.in. że nie można wymagać takich rzeczy od małych dzieci, gdyż nie mogą podejmować zobowiązań na całe dziesięciolecie, a ewentualne niedotrzymanie postanowień może rodzić zbędne poczucie winy." Przysięga (bo w... "W wielu rejonach Polski przyrzeczenia pierwszokomunijne są traktowane jako oczywiste, jednak czasami podaje się w wątpliwość ich sens, wskazując m.in. że nie można wymagać takich rzeczy od małych dzieci, gdyż nie mogą podejmować zobowiązań na całe dziesięciolecie, a ewentualne niedotrzymanie postanowień może rodzić zbędne poczucie winy." Przysięga (bo w takiej formie składane są te zobowiązania) nie obejmuje swoją mocą prawną osób niedojrzałych w świetle prawa. Dlatego słusznie odstępuje się od przyjmowania tego rodzaju zobowiązań nie tylko od dzieci pierwszokomunijnych (które zazwyczaj w ferworze spraw związanych z ich uroczystością powtarzają słowa przysięgi machinalnie, tylko dlatego, że im tak kazano), ale i od młodzieży podczas bierzmowania. Jaki sens ma przysięga, jeśli składający ją nie ma pojęcia, o czym tak naprawdę mówi i do czego się zobowiązuje? Popieram wychowanie dzieci w trzeźwości i działania w tym kierunku, ale wymaganie od nich takich zobowiązań jest bezprawne i rzeczywiście wywołuje potem zupełnie niepotrzebne poczucie winy. Jeszcze co do sposobów wychowania dzieci w trzeźwości. Gdyby rodzice mieli tak zwaną kulturę picia, to zapewne przekazywaliby ją swoim dzieciom. Dziecko dobre wzorce czerpie przede wszystkim z domu rodzinnego, a dopiero potem (w sensie czasowym) od kolegów. Moi rodzice nauczyli mnie pić alkohol - jaki, jak, w jakich ilościach i w jakich okolicznościach - i do tej pory na tym bazuję, chociaż przecież mam już tę osiemnastkę za sobą i mogłabym szaleć do woli.

Sama idea opodatkowania Kościoła i wprowadzenia podatku kościelnego podoba mi się, a w każdym razie uważam to za pomysł godny rozważenia przez władzę (jeśli kiedyś nastanie taka, która ze zdaniem kleru liczyć się będzie mniej niż dotychczas). W artykule razi mnie cokolwiek antykościelny czy antyklerykalny jego wydźwięk, ale że szanowny Autor umieścił go w... Sama idea opodatkowania Kościoła i wprowadzenia podatku kościelnego podoba mi się, a w każdym razie uważam to za pomysł godny rozważenia przez władzę (jeśli kiedyś nastanie taka, która ze zdaniem kleru liczyć się będzie mniej niż dotychczas). W artykule razi mnie cokolwiek antykościelny czy antyklerykalny jego wydźwięk, ale że szanowny Autor umieścił go w dziale "Opinie", to nie krytykuję tego :) A co do ostatniego akapitu. O ile się nie mylę, podatek kościelny leży w sferze finansowej, a apostazja w sferze duchowej. Nie widzę więc związku między wprowadzeniem pierwszego a zwiększeniem częstotliwości występowania drugiego :)

Krewkartę można wyrobić w każdym RCKiK. Tak jak napisała Autorka, potrzebne są do tego dwa oddzielne badania na oznaczenie grupy krwi. Dla honorowych krwiodawców wyrobienie karty jest bezpłatne, natomiast dla pozostałych - należy zapłacić za w.wym. badania (w sumie wynosi to między 40 a 60 zł). Jeszcze co do czekolad :) Są one rekompensatą ubytku... Krewkartę można wyrobić w każdym RCKiK. Tak jak napisała Autorka, potrzebne są do tego dwa oddzielne badania na oznaczenie grupy krwi. Dla honorowych krwiodawców wyrobienie karty jest bezpłatne, natomiast dla pozostałych - należy zapłacić za w.wym. badania (w sumie wynosi to między 40 a 60 zł). Jeszcze co do czekolad :) Są one rekompensatą ubytku energii, jaki powstaje przy oddaniu krwi i nie można domagać się ich zwrotu. W niektórych punktach zamiast czekolad krwiodawca otrzymuje posiłek o odpowiedniej wartości energetycznej. Artykuł ciekawy :) Warto jak najwięcej pisać o krwi, krwiodawstwie i wszelkich związanych z tym sprawach :)

Zdaje się, Jacku, że przyczyniłeś się do ogólnego poprawienia stanu wiedzy części Polaków :) (mi też zawsze wydawało się, że rosną na drzewach ;))

Jak na debiut - bardzo sympatycznie :) Tekst dość luźny, ciekawy, na temat (chociaż czasami rzeczywiście się "rozłazi"). Moją uwagę przykuło najbardziej sformułowanie "zapewne super (byłoby... itd.)" :) Szczerze mówiąc nigdy nie pomyślałabym, że można zestawić tuż obok siebie te dwa słowa :) Czekam na następne teksty i życzę powodzenia.

Wyraziłaś mniej więcej to, co ja sama powtarzam sceptycznym tej idei znajomym. "Taki czas wyciszenia, pozostawienia codzienności i problemów gdzieś za rogiem" - to jest dla mnie najbardziej namacalne doświadczenie. Spotkania z Bogiem namacać się przecież nie da ;) Co do samego artykułu, opinie pątników, które przytoczyłaś, tyczą się pielgrzymek... Wyraziłaś mniej więcej to, co ja sama powtarzam sceptycznym tej idei znajomym. "Taki czas wyciszenia, pozostawienia codzienności i problemów gdzieś za rogiem" - to jest dla mnie najbardziej namacalne doświadczenie. Spotkania z Bogiem namacać się przecież nie da ;) Co do samego artykułu, opinie pątników, które przytoczyłaś, tyczą się pielgrzymek katolickich, a myślę, że ciekawie byłoby zawrzeć również spojrzenie wyznawców prawosławia czy islamu, którzy także pielgrzymują, jak sama napisałaś. O ile oczywiście byłoby to możliwe :)

Ciekawe, na tyle że żal człowieka ogarnia, kiedy dochodzi do końca. Poczytałoby się jeszcze :) (+)

Natalio, nie będę Cię przekonywać, przeciągać na drugą stronę i tak dalej. Powiem tylko, że niedawno w "Gazecie Wyborczej" (abstrahując od sympatii czy antypatii do tego dziennika) opublikowano rozmowę z o.Markiem Kosaczem, dominikaninem, który stwierdził, że "nawet Jezus pojechałby na Woodstock". Bo, cytując za o.Kosaczem, "Oczywiście, dzieje się tam... Natalio, nie będę Cię przekonywać, przeciągać na drugą stronę i tak dalej. Powiem tylko, że niedawno w "Gazecie Wyborczej" (abstrahując od sympatii czy antypatii do tego dziennika) opublikowano rozmowę z o.Markiem Kosaczem, dominikaninem, który stwierdził, że "nawet Jezus pojechałby na Woodstock". Bo, cytując za o.Kosaczem, "Oczywiście, dzieje się tam mnóstwo zła. Jednak to jest wpisane w każdą masową imprezę, a decyzja, co ja tam będę robił, należy do mnie: mnie: czy jadę poszaleć przy muzyce, czy się upić do nieprzytomności. Taki sam dylemat można mieć, idąc na imprezę do najporządniejszej koleżanki katoliczki z sąsiedniego bloku". (cyt. za http://www.dominikanie.pl/?f=aktualnosci&news=864)

Dziękuję za wszystkie uwagi :) tytuł chyba faktycznie niezbyt trafiony, zresztą do końca nie byłam do niego przekonana ;) Pozostawię jednak wszystko, jak jest, a Wasze opinie zastosuję w następnych materiałach :)

Klaro, w Twoich ustach (pod Twoimi palcami) brzmi to jak najpiękniejszy komplement :)

Byłam na Lednicy raz, trzy lata temu. Był to okres moich wielkich duchowych przemian i długo uważałam to spotkanie za ważny czynnik mojej wewnętrznej odbudowy. Potem się nie składało, żeby tam wrócić. W końcu zupełnie bez związku ze spotkaniami lednickimi związałam się z dominikanami i dopiero wtedy zaczęły mi się otwierać oczy. Teraz widzę, że wybierając... Byłam na Lednicy raz, trzy lata temu. Był to okres moich wielkich duchowych przemian i długo uważałam to spotkanie za ważny czynnik mojej wewnętrznej odbudowy. Potem się nie składało, żeby tam wrócić. W końcu zupełnie bez związku ze spotkaniami lednickimi związałam się z dominikanami i dopiero wtedy zaczęły mi się otwierać oczy. Teraz widzę, że wybierając taki fundament, postawiłam dom na piasku. Lednica to wielkie emocje, gadżety, symbole i niewiele więcej. Prawdziwa wiara nie opiera się na emocjach. Prawdziwa wiara opiera się na wierze, a to nie zawsze musi być ciekawe i wiązać się wyłącznie z przyjemnościami. Pasjonaci spotkań lednickich często boją się przyznać, że tak naprawdę w kościele może być nudno, że można wielu rzeczy nie rozumieć. Przekaz Bramy III Tysiąclecia, rybek rozdawanych uczestnikom, ściągania masek itd. jest prosty, ale niestety w wierze w Boga - takiego czy innego - nie chodzi o to, żeby wszystko upraszczać. Wręcz przeciwnie, często trzeba sobie pewne rzeczy utrudniać, zadawać pytania - i to nie tylko te w rodzaju "czy wierzę w Boga?". Na Lednicy odpowiedzi są związane z psychologią tłumu. Podsumowując, spotkania lednickie są, według mnie, słabym punktem dominikańskiego duszpasterstwa młodych. Wzbudzanie emocji jest proste, ale z tymi rozbudzonymi emocjami młodzi ludzie zostają sami. Prędzej czy później emocje opadają, a oni - a my - zostajemy z ręką w nocniku: co ja tu, do jasnej Anielki, robię?

Jadwigo, ale Ty też nie piszesz, według jakiego planu trzeba edukować. Chyba że nie doczytałam artykułu :) Racja jak zwykle leży pośrodku. Zgadzam się z Tobą w kwestii piętnowania tego zjawiska i nie neguję Twoich obserwacji. Natomiast nie podoba mi się sprowadzanie wszystkich polskich problemów do Kościoła katolickiego. Rzecz jasna katolicyzm jest... Jadwigo, ale Ty też nie piszesz, według jakiego planu trzeba edukować. Chyba że nie doczytałam artykułu :) Racja jak zwykle leży pośrodku. Zgadzam się z Tobą w kwestii piętnowania tego zjawiska i nie neguję Twoich obserwacji. Natomiast nie podoba mi się sprowadzanie wszystkich polskich problemów do Kościoła katolickiego. Rzecz jasna katolicyzm jest mocno zakorzeniony w polskiej mentalności, nawet wśród tych bezwyznaniowych, ale ostatecznie nie tylko on się na ową mentalność składa. Być może oskarżanie religii katolickiej jest wyrazem postępu myślowego, tylko zastanówmy się, dlaczego w takim razie Polacy dwukrotnie w ciągu ostatnich kilku lat wybrali sobie władzę mniej lub bardziej ściśle związaną z ideałami katolickimi czy chrześcijańskimi ogólnie.

Zgadzam się z Bonarem :) co do spodni - niestety, taką mam budowę, że mi się spodnie przecierają mniej więcej po ośmiu miesiącach niezależnie od marki. Toteż wolę kupić na bazarku niż bulić za Wranglery, Levi'sy czy inne "marki"...

Michał, nie zgodzę się z Twoją tezą, że Polacy i Niemcy są w dobrych stosunkach. I jeśli rzeczywiście cała nadzieja w młodych, to nie powinniśmy liczyć na zbyt wiele. Większość moich znajomych nie lubi Niemców i otwarcie okazuje do nich niechęć, ale na pytanie "dlaczego" - nie potrafią odpowiedzieć. To nie jest sygnał świadczący o wzajemnej sympatii. Co... Michał, nie zgodzę się z Twoją tezą, że Polacy i Niemcy są w dobrych stosunkach. I jeśli rzeczywiście cała nadzieja w młodych, to nie powinniśmy liczyć na zbyt wiele. Większość moich znajomych nie lubi Niemców i otwarcie okazuje do nich niechęć, ale na pytanie "dlaczego" - nie potrafią odpowiedzieć. To nie jest sygnał świadczący o wzajemnej sympatii. Co do wymiany zagranicznej uczniów - powiedzmy sobie szczerze - ile szkół w Polsce prowadzi taką akcję? Poruszyłeś w artykule ważny temat, jak piszesz - z ciekawości. Może więc również z tej ciekawości pokusisz się o jego pociągnięcie? Rozpraw naukowych nikt tu nie oczekuje, ale rozwinąć zawsze możesz :) Będę czekać ;)

Artykuł podoba mi się pod względem technicznym ;), no i ważne, że Autorka przedstawia dwie strony medalu :) Co do zachowania czystości, to powtarzam za którymś z przedmówców, że dzieci tego terminu nie rozumieją, dodam od siebie, że najlepszym sposobem na uszanowanie tej cnoty jest uczciwa edukacja "prorodzinna" czy "seksualna". Moi rodzice nigdy nie... Artykuł podoba mi się pod względem technicznym ;), no i ważne, że Autorka przedstawia dwie strony medalu :) Co do zachowania czystości, to powtarzam za którymś z przedmówców, że dzieci tego terminu nie rozumieją, dodam od siebie, że najlepszym sposobem na uszanowanie tej cnoty jest uczciwa edukacja "prorodzinna" czy "seksualna". Moi rodzice nigdy nie uciekali przed trudnymi pytaniami i chwała im za to, ale już w szkole było gorzej :/ A mówię to wszystko jako praktykująca katoliczka. Podoba mi się pomysł ojca, którego wypowiedź jest przytoczona w artykule, żeby kupić teraz, ale podarować, kiedy dziecko podrośnie i zacznie rozumieć. Niekoniecznie na bierzmowanie, może wcześniej. Oby takich rodziców było więcej.

Myślę, że "mieszanie do tego sił nadprzyrodzonych" jest w jakimś stopniu słuszne, bo na tym między innymi opiera się wiara chrześcijańska. Chrześcijanie wierzą, że Pisma są natchnione, a niektóre są objawione, a i jedno, i drugie pochodzi od Boga, czyli pewnej siły nadprzyrodzonej. Nie jestem w stanie teraz wytłumaczyć dokładnie różnicy między... Myślę, że "mieszanie do tego sił nadprzyrodzonych" jest w jakimś stopniu słuszne, bo na tym między innymi opiera się wiara chrześcijańska. Chrześcijanie wierzą, że Pisma są natchnione, a niektóre są objawione, a i jedno, i drugie pochodzi od Boga, czyli pewnej siły nadprzyrodzonej. Nie jestem w stanie teraz wytłumaczyć dokładnie różnicy między natchnieniem a objawieniem, ale nie do tego zmierzam (piszę to wyjaśnienie w razie jakichś pytań ;)). Jeśli odrzucimy ingerencję "sił nadprzyrodzonych" w powstawanie Pisma Świętego, to automatycznie wpędzimy się w błędne koło, o którym była chwilę wcześniej mowa: wierzę w Pismo, bo jest święte, a jest święte, bo w nie wierzę. Rzecz jasna Pismo Święte jest odbiciem ewolucji myśli i kultury, bo powstało z ręki ludzi, ale poniekąd z woli Boga, w którego wierzą Żydzi i chrześcijanie. Ta wiara nie powinna brać się znikąd. A jeśli odrzuca się Boskie natchnienie, to właśnie na to wychodzi :)

Podziwiam i razem z plusem przesyłam uśmiech dla Pani i dla podopiecznych :)

Jako maturzystka powiem tak: od dwóch tygodni siedzę w książkach i nie, że się uczę - zwyczajnie powtarzam to, co wbiłam sobie do głowy przez trzy lata. Od czasu do czasu włączam komputer, żeby się rozerwać (a zazwyczaj również, aby znaleźć rozwiązania problemów związanych z nie najlepszymi podręcznikami). I co? I czytam, że fakt prowadzenia przez całe... Jako maturzystka powiem tak: od dwóch tygodni siedzę w książkach i nie, że się uczę - zwyczajnie powtarzam to, co wbiłam sobie do głowy przez trzy lata. Od czasu do czasu włączam komputer, żeby się rozerwać (a zazwyczaj również, aby znaleźć rozwiązania problemów związanych z nie najlepszymi podręcznikami). I co? I czytam, że fakt prowadzenia przez całe liceum życia w miarę normalnego, naukowego, ale i duchowego i towarzyskiego, oznacza, że teraz muszę z nim skończyć, bo nie zdam matury. Przypomina mi to gadanie mojej matki, tylko że ona ma lat pięćdziesiąt i ciut, a Ty, Dominiku, jak rozumiem - siedemnaście. Nie wymagam, aby się nade mną użalać, bo co zawaliłam, to zawaliłam i mam tego świadomość. Ale wystarczy odrobina dobrej woli i umieszczenie krytycznego artykułu po maturach, kiedy już stres trochę opadnie. Za dwa lata postaram się podbudować Cię lepiej, niż Ty mnie obecnie :)