Program faktycznie jest imponujący. Co istotne, zawiera warsztaty i zajęcia nie tylko z obszaru dziennikarstwa prasowego, ale również radiowego, przede wszystkim reportażu w wersji audio (który w rzeczywistości nie jest żadną wersją, a autonomicznym i niesłusznie zahaczającym o niszowość gatunkiem). Nie mówiąc już o historii mówionej, której wartość i... Program faktycznie jest imponujący. Co istotne, zawiera warsztaty i zajęcia nie tylko z obszaru dziennikarstwa prasowego, ale również radiowego, przede wszystkim reportażu w wersji audio (który w rzeczywistości nie jest żadną wersją, a autonomicznym i niesłusznie zahaczającym o niszowość gatunkiem). Nie mówiąc już o historii mówionej, której wartość i sens zrozumiałam tak naprawdę dopiero tutaj.

Dziękuję za gwiazdkę. :) Akademia w Siennicy Różanej to przede wszystkim dziecko redaktora Franciszka Piątkowskiego, ducha opiekuńczego początkujących dziennikarzy i pana Marka Kusiby, felietonisty nowojorskiego Przeglądu Polskiego. W tym roku w warsztatach uczestniczą studenci i uczniowie szkół wyższych i liceów głównie województwa lubelskiego, ale... Dziękuję za gwiazdkę. :) Akademia w Siennicy Różanej to przede wszystkim dziecko redaktora Franciszka Piątkowskiego, ducha opiekuńczego początkujących dziennikarzy i pana Marka Kusiby, felietonisty nowojorskiego Przeglądu Polskiego. W tym roku w warsztatach uczestniczą studenci i uczniowie szkół wyższych i liceów głównie województwa lubelskiego, ale tegoroczna Akademia wypada tak dobrze, że nie ma mowy o tym, aby wszystko zakończyło się na jednej edycji. Trafiłam tutaj całkiem zwyczajnie - chodziłam na zajęcia do redaktora Piątkowskiego, potem wraz z koleżankami miałam z nim stały kontakt, dodatkowe spotkania warsztatowe i konsultacje, tak więc obecność na Akademii jest naturalną konsekwencją tamtych zajęć, spotkań i rozmów. O gościach, których mamy okazję posłuchać, z którymi możemy porozmawiać, można pisać grube księgi. Wojciech Giełżyński, Marek Miller, kopalnia wiedzy i doświadczenia. Postaram się w najbliższych dniach, oprócz relacji ze spotkań, napisać coś od siebie, refleksje, wspomnienia. I faktycznie szkoda trochę, że zainteresowanie tym tematem www.wiadomosci24.pl jest raczej niewysokie. Może to ten zalew informacji w globalnej sieci medialnej, który utrudnia szukanie informacji o ważnych, interesujących inicjatywach?

Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, że Hirek jest jednak przede wszystkim dziennikarzem radiowo-telewizyjnym (chociaż w prelekcji mowa była także o dziennikarstwie ogólnie). A radio i telewizja to media bardziej elitarne niż prasa czy Internet, wiążące się z większymi nakładami finansowymi. I tu, jak pokazał Hirek, niezwykle trudno przebić się z własną wizją... Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, że Hirek jest jednak przede wszystkim dziennikarzem radiowo-telewizyjnym (chociaż w prelekcji mowa była także o dziennikarstwie ogólnie). A radio i telewizja to media bardziej elitarne niż prasa czy Internet, wiążące się z większymi nakładami finansowymi. I tu, jak pokazał Hirek, niezwykle trudno przebić się z własną wizją programów. A prasa? Pism, czasopism, gazet i gazetek jest coraz więcej, zwłaszcza tych studenckich. Dlatego pomimo ich autonomii mają niewielką siłę przebicia (o tym z kolei mówi wczoraj dr Paweł Nowak).

>>>>artysta na koncert przyciągnie zawsze tłumy i małe ma znaczenie ilość sprzedanych krążków bo jest trzeciorzędna sprawa. Co jest ważniejsze żywa muzyka na koncercie czy zapis studyjny setki razy poprawiany i remiksowany? Po trzecie ktoś kto robi muzykę dla pieniędzy to jest rzemieślnik a artysta będzie tworzył i grał nawet jeśli będzie to... >>>>artysta na koncert przyciągnie zawsze tłumy i małe ma znaczenie ilość sprzedanych krążków bo jest trzeciorzędna sprawa. Co jest ważniejsze żywa muzyka na koncercie czy zapis studyjny setki razy poprawiany i remiksowany? Po trzecie ktoś kto robi muzykę dla pieniędzy to jest rzemieślnik a artysta będzie tworzył i grał nawet jeśli będzie to robił poza normalną pracą w czasie wolnym często dokładając do tego z innych źródeł. Masz rację, ale tylko w przypadku wielkoformatowych gwiazd. Samo przygotowanie trasy, wynajęcie sali, oświetlenie i tym podobne szczegóły to naprawdę duże pieniądze. I często trudno nawet o to, by te koszta się zwróciły. Bo nie mówimy tu przecież o gwiazdkach, które zarabiają pieniądze na piknikach muzycznych. Poza tym tworzenie płyty to praca wielkiej liczby osób, o tym również była dziś mowa. I zarazem duże pieniądze, które na to idą. A skoro wydanie płyty kosztuje, to dlaczego efekty tej pracy mają być "brane" za darmo? Zdaję sobie sprawę, że niewielu z nas ma całkiem czyste sumienie jeśli chodzi o ściąganie plików z sieci, ale mimo wszystko Hirek ma rację co do tego, że proceder kradzieży muzyki z sieci przybrał zbyt wielkie rozmiary, by przejść obok tego obojętnie. Z drugiej strony - ceny płyt są wysokie. I tu koło się zamyka. Bo dopóki ceny będą wysokie, muzyka nie przestanie być nielegalnie ściągana. A jeśli wymiar kradzieży się nie zmniejszy, nie będzie szans na obniżenie cen płyt...

Fakt, Dolnośląska Szkoła Wyższa uruchomiła taki kierunek. :) Miejmy nadzieję, że te studia wykształcą dobrych dziennikarzy muzycznych. I że uruchomienie tego kierunku nie jest tylko chwytem marketingowym. Ogólnie jestem zdania, że dwóch rodzajów dziennikarskiego rzemiosła nie da się wyuczyć: muzycznego i tzw. korespondencji wojennej (z tym że ta druga... Fakt, Dolnośląska Szkoła Wyższa uruchomiła taki kierunek. :) Miejmy nadzieję, że te studia wykształcą dobrych dziennikarzy muzycznych. I że uruchomienie tego kierunku nie jest tylko chwytem marketingowym. Ogólnie jestem zdania, że dwóch rodzajów dziennikarskiego rzemiosła nie da się wyuczyć: muzycznego i tzw. korespondencji wojennej (z tym że ta druga specjalizacja jest już trochę szaleństwem). I jeszcze jedno: jest/było trochę dobrych dziennikarzy muzycznych - a żaden z nich nie skończył takiego kierunku. Ale tu rozbijamy się o sens edukowania wyższego. :) >>Dobrych dziennikarzy nie brakuje - choćby Jarek Szubrycht w Przekroju, Rafał Księżyk, czy Kuba Wojewódzki A propos Wojewódzkiego - właśnie, nie pisze o muzyce, a jakiś powód tego stanu rzeczy istnieje. :) I pan Wrona generalnie nie twierdzi, że wszyscy dziennikarze muzyczni są źli, a zwraca raczej uwagę na sytuację polskiego pisania o muzyce w skali makro. A tym, którzy nie dają się korupcji i biurokracji - chwała. I oby było ich jeszcze więcej. :)

>>Szkoda, że tak mało można poczytać ogólnie o dziennikarstwie muzyczym. To fakt, szkoda. W Polsce, jak zauważył pan Wrona, praktycznie nikt dziennikarstwa muzycznego nie uczy. Jeśli nawet zdarzają się jakieś wykłady, to są to przypadki jednostkowe. Tymczasem prasę zalewają informacje o muzyce, a raczej "muzyce" i "muzykach".... >>Szkoda, że tak mało można poczytać ogólnie o dziennikarstwie muzyczym. To fakt, szkoda. W Polsce, jak zauważył pan Wrona, praktycznie nikt dziennikarstwa muzycznego nie uczy. Jeśli nawet zdarzają się jakieś wykłady, to są to przypadki jednostkowe. Tymczasem prasę zalewają informacje o muzyce, a raczej "muzyce" i "muzykach". Są pisma niszowe, są ziny, ale dzienniki i czasopisma wysokonakładowe kształtują w przeciętnym Polaku przekonanie, że aby być dobrym muzykiem trzeba pięknie wyglądać, mieć romans (albo kilka naraz) i pojawiać się na okładce Gali lub co gorsza Party. Ktoś mi dziś napomknął, że dobre recenzje płyt ukazują się w Polityce. Dobre, choć krótkie. To fakt. Ale kto kupuje Politykę dla informacji muzycznych i ile osób te recenzje czyta? Perełki się zdarzają i chwała ich twórcom, ale z refleksjami pana Hirka niestety trudno się nie zgodzić.

>Czyżby? Jeśli ma się OJca, a co jeśli nie żyje... Napisałam "można", nie chodziło mi o wszystkie możliwe sytuacje. Najgorszym zabiegiem w dyskusji jest generalizacja. Wydaje mi się po prostu, że w swoim tekście pominęłaś wiele odcieni życia, skupiając się na głoszeniu sądów absolutnych. >Ja opisałam, jak ważny jest okres wczesnego... >Czyżby? Jeśli ma się OJca, a co jeśli nie żyje... Napisałam "można", nie chodziło mi o wszystkie możliwe sytuacje. Najgorszym zabiegiem w dyskusji jest generalizacja. Wydaje mi się po prostu, że w swoim tekście pominęłaś wiele odcieni życia, skupiając się na głoszeniu sądów absolutnych. >Ja opisałam, jak ważny jest okres wczesnego dzieciństwa (2-3 latka), bo ten najsilniej zapisuje sie w podswiadomosci. Przecież bardzo dużo tekstu poświęciłaś okresowi dojrzewania, np. "W okresie dorastania zadaniem ojca jest wyrzeźbienie z niewinnej dziewczynki - pewnej swojej wartości, nie tylko ze względu na swoją atrakcyjność fizyczną, dojrzałej kobiety. To, w jaki sposób wywiąże się ze swojego zadania, wpłynie na całe jej życie." - w tym zdaniu wręcz ustawiłaś na panteonie ważności czas dorastania. Niemniej jednak zgadzam się, że pierwsze lata życia to klucz do późniejszych relacji, to wtedy kształtują się zręby charakteru i osobowości. I zgadzam się także z tym, że wielu rodziców zapomina o istotności tego okresu, co przynosi złe efekty w przyszłości.

Zgadzam się z gają. Ogólna teza artykułu jest trafna, ale argumentacja raczej nie przekonuje i wydaje się zbiorem przypadkowych uzasadnień, w niektórych momentach mocno na wyrost. "To, w jaki sposób wywiąże się ze swojego zadania, wpłynie na całe jej życie. Jeśli mu się to nie uda, ona do końca życia pozostanie kaleką... Kaleką w sferze... Zgadzam się z gają. Ogólna teza artykułu jest trafna, ale argumentacja raczej nie przekonuje i wydaje się zbiorem przypadkowych uzasadnień, w niektórych momentach mocno na wyrost. "To, w jaki sposób wywiąże się ze swojego zadania, wpłynie na całe jej życie. Jeśli mu się to nie uda, ona do końca życia pozostanie kaleką... Kaleką w sferze uczuć." Na szczęście są ludzie, którzy mogą jej pomóc wyjść z tego kalectwa. Także ona sama jest w stanie z nim zawalczyć. Relacje z ojcem również można naprawić. To wszystko jest diabelnie trudne, ale sądzę, że możliwe. Kalectwo w sferze uczuć jako coś trwałego i niezmiennego to w tym kontekście za mocne określenie. "Będzie wchodziła w płytkie znajomości, desperacko szukała uwagi mężczyzn, będzie ich podrywać wyłącznie dla potrzeby podniesienia samooceny." Oj, to już niepotrzebne wyrokowanie. Zwłaszcza ostatni punkt. Takie zachowania się zdarzają, ale nie każda pozbawiona miłości ojca kobieta będzie traktowała mężczyzn przedmiotowo i nie każda, która zaznała ojcowskiej miłości, będzie partnerką idealną. Jak zwykle: co jednostka, to inna historia.