fajna opowiastka:) Pozdrawiam!

Siostro, to jest temat na dłuższy artykuł.... może cykl artykułów? Pisz! to historia właśnie, prawdziwa

w ciąży była ze mną, czyli siostrą autorki

Bardzo dziękuję, tym bardziej, że to mój debiut:)

Każdy powinien mieć na to swój własny sposób, dla mnie takie chwile są wtedy, kiedy stoję nad brzegiem morza o zachodzie i patrzę na świat przez obiektyw......

*chwila oddechu dla mózgu*......chyba jest nam najbardziej potrzebna w tym najpiękniejszym ze światów:)

To jest moje marzenie od dawna, zawsze wydawało się nierealne....ale kto wie?

Naszego ojca zabrali zimą 1951 r., mama była ze mną w ciąży i to prawdopodobnie uchroniło całą rodzinę przed zesłaniem. Wrócił po śmierci Stalina dopiero w 1956 r. Pamiętam, jak z siostrą biegłyśmy kilka km. do pobliskiego miasteczka, gdzie pod pomnikiem w wojskowym płaszczu siedział ojciec, znany mi dotąd tylko ze zdjęć......

mała poprawka: od 1951 r do 1956 r.

Miło popatrzeć i powspominać ciepłe letnie dni:)

dobre zdjęcia, +

Z cukrzycą można normalnie żyć, pod warunkiem przestrzegania pewnych zasad, wiem coś o tym. Moja córka ma cukrzycę typu I od 10 roku zycia. Skończyła studia, jest architektem, ma męża i śliczną zdrową córkę, żyje normalnie ale jest sama dla siebie lekarzem. Kilka razy dziennie mierzy poziom cukru i wstrzykuje insulinę, o słodyczach niestety nie ma mowy,... Z cukrzycą można normalnie żyć, pod warunkiem przestrzegania pewnych zasad, wiem coś o tym. Moja córka ma cukrzycę typu I od 10 roku zycia. Skończyła studia, jest architektem, ma męża i śliczną zdrową córkę, żyje normalnie ale jest sama dla siebie lekarzem. Kilka razy dziennie mierzy poziom cukru i wstrzykuje insulinę, o słodyczach niestety nie ma mowy, ale czy to takie ważne?

Dobre światło w fotografii jest najważniejsze, fakt. Pozdrawiam:)

Bardzo dobry tekst:) Brawo! Pozdrawiam serdecznie

No to zdopingowaliście mnie do dalszej pracy:) Bardzo dziękuję!

podziwiam autorkę za tą odwagę, ja tam wtedy wolę siedzieć przy kominku...:)

Mój brat - Czesław :) odżyły we mnie wspomnienia....... jakie figle mi płatał w czasach szkolnych, nieraz nosiłam cegłówki w tornistrze:) i usprawiedliwienie nieobecności w szkole, jakie napisał mi: * moja córka Danuta Kupraszewicz była nieobecna w szkole w dniu.... z powodu lenistwa* :) Ja z pośpiechu nie zajrzałam co tam napisał a więc w szkole było... Mój brat - Czesław :) odżyły we mnie wspomnienia....... jakie figle mi płatał w czasach szkolnych, nieraz nosiłam cegłówki w tornistrze:) i usprawiedliwienie nieobecności w szkole, jakie napisał mi: * moja córka Danuta Kupraszewicz była nieobecna w szkole w dniu.... z powodu lenistwa* :) Ja z pośpiechu nie zajrzałam co tam napisał a więc w szkole było wesoło:) Miał ogromne poczucie humoru i tym zjednywał sobie ludzi. Dzięki swojej twórczości i ludziom takim jak Pan dziś żyje wśród nas, w naszej pamięci, wspomnieniach.... po tylu latach! i za to bardzo dziękuję Panie Piotrze. Pozdrawiam!